ΙΔΙΩΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ

         Το χωριό μας όπως και άλλα χωριά της Πελοποννήσου αλλά και της πατρίδας μας γενικά παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα στην ομιλία, μια αυθεντική λαλιά που εκφράζει τον λαογραφικό μας πλούτο. Πόσοι από μας σήμερα ακούωντας αυτές τις λέξεις δεν γελάμε ή δεν νοιώθουμε κάπως περίεργα;

Σας παρουσιάζουμε μερικές λέξεις που συνηθίζονται να ομιλούνται και σήμερα στο χωριό μας αλλά και στα γύρω χωριά της περιοχής. Ένα αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής μας ιστορίας, που χρωμάτιζε την ομιλία των κατοίκων της περιοχής, κάνοντας τη γλώσσα μας πιο εκφραστική. Αυτές τις λέξεις τις βρίσκουμε παντού. Σε παραδοσιακά τραγούδια, σε καθημερινές συζητήσεις και μας θυμίζουν τα παλιότερα χρόνια που ήταν πιο διαδεδομένες.

 

Α

Αγροικάω = ακούω
Αδειάζω = ευκαιρώ
Άκιωτο = ατελείωτο

Ακουμπέτι = παρά ταύτα

Ακώ = ακούω
Αλάργα= μακριά
Αλλαξιά= σύνολο ένδυσης,

Άλλη βολά = άλλη φορά

Αλουνώνε = άλλων

Ανάκαρο = δύναμη, τσαγανό.

Ανακλαρίζομαι = τεντόνωμαι

Αναρίγησα = ανατρίχιασα

Ανάρτυγο=φαγητό χωρίς λάδι

Ανασκελώθηκε = έπεσε ανάσκελα

Ανάχρια = Τα χρήσιμα εργαλεία

Ανεβάσταγη = ανυπόμονη, αυτή που δεν κρατιέται.

Ανήλιαγο = Αυτό που δεν το βλέπει ο ήλιος.

Αντάρα – καταχνιά = ομίχλη

Αξύριγος = αξύριστος

Απάγκιο = μέρος που δεν χτυπά ο αέρας

Απάνου = επάνω

Απαντοχή = υπομονή

Απίδι = αχλάδι

Απόκανα = παρακουράστηκα,

Αποκρεύω=σταματώ να τρώω κρέας

Απολάω = αφήνω ελεύθερα για βοσκή

Απόρριξε =απέβαλλε 

Αποσπερού = απόψε

Απόστασα = κουράστηκα

Αράδα = σειρά.

Άραχνος = κακομοίρης

Αρναούτης = ισχυρογνώμων

Αρούκατος = άτσαλος

Αρτήθηκα = έφαγα σε περίοδο νηστείας

Ασκί = τουλούμι.

Αυτούνο αυτού = αυτό εκεί

Αφάνα = αγκαθωτός θάμνος (χρησιμοποιείται σαν προσάναμμα)

Αφόρμησα = μολύνθηκα

Αχαμνό = αδύνατο

Αχάραγο = αφώτιστο

 Αχνιά = Ούτε κουβέντα, άχνα

Αχουγιάζω = βρίζω.

Β

Βαγένι (βαένι) = Το βαρέλι που έβαζαν το μούστο. 

Βάιζα = Κόρη

Βαρελίτσα=μικρό βαρελοειδές ξύλινο δοχείο.

Βαρικό = χωράφι που κρατά νερό, νεροβγάζει

Βατιώνα= σύμπλεγμα από βάτα

Βερεσιγέ = χωρίς πληρωμή

Βετούλι = κατσίκι ενός έτους

Βιζιγάδι = έμπλαστρο

Βίκα = στάμνα

Βόιδι = χαζός

Βουή σας μαύρη = προσέξτε θα σας βρει μεγάλο κακό

Βρακοζώνι = ανδρικό εσώρουχo με πόδια

Γ

Γαστέρα = κοιλιά
Γιάτρα = κοίτα

Γιούκος = κουβέρτες και παπλώματα το ένα πάνω στο άλλο

Γκαβαλίνα-γκάβαλο = η κοπριά των ζώων

Γκορτσιά = άγρια αχλαδιά
Γκέμι = Χαλινάρι

Γκουστέρα ή γαϊδουροκουστέλα = μεγάλη πράσινη σαύρα

Γκριτζάλα = ειδικό ξύλο με δόντια.

Γλαριάζω = νυστάζω, μισοκοιμάμαι

Γνέματα = νήματα

Γούπατο = μέρος που δεν έχει ορατότητα, βύθισμα

Γουρλώνω = ανοίγω πολύ τα μάτια μου

Γούρνα = στέρνα

Γράνα = χαντάκι

Γραπώνω = πιάνω βίαια

Γρουμπούλι = το πρήξιμο μετά από χτύπημα, μικρό ογκίδιο

Δ

Δαιμόνιο =διαβολάκος, κακός

Δεν κοτάς να τσίξεις = Δεν τολμάς να μιλήσεις

Δημοσιά = δημόσιος δρόμος

Διάτανος = διάβολος

Δικόνες μου = ο δικός μου

Δυχατέρα = θυγατέρα

Δώθενε = από εδώ
Διαίνω = πηγαίνω

Ε

Έκιωσα = τελείωσα

Έντος = νάτος

Ευτού = εκεί
Εντοσα = ξεπιάστηκα, χαλάρωσα
Εφτούνο = αυτό

Έχουτε = έχετε.

Ζ

Ζάρα = μεγάλη στάμνα

Ζα =  τα ζώα
Ζερζέκι = Η κίτρινη μεγάλη σφήκα, σκούρκος
Ζαρζαβατικά = Λαχανικά

Ζεμπερέκι= πόμολο ή σύρτης πόρτας

Ζουπάω = πιέζω
Ζουγκουνίζω = Κάνω μεγάλη φασαρία

Ζούπες = πολύ γινωμένα αχλάδια

Ζουλάπι = μικρό άγριο ζώο

Η

Ήρα = ξένα σπόρια σε σιτάρι

Θ

Θερμαίνομαι = κρυώνω

Ι

Ίσαμε = έως εδώ

Κ

Kλωνά = κλωστή

Κακαράντζες, καρκατζέλες = κοπριά κατσίκας

Καλύβω = καλύπτω.

Καμώνομαι = σωπαίνω

Καπινός = καπνός

Κάτου = κάτω

Κατσούλα = γάτα
Κατακεφαλιά =καρπαζιά

Καψερός = ο καημένος.

Κείθενε = από ‘κει,

Κειώνω = τελειώνω

Κιούπι = πήλινο δοχείο

Κλιτσινάρα = Το πίσω μέρος του γόνατου, η κλείδωση.
Κιούπι = πήλινο,λαγήνι
Κουτσούνα= κούκλα, το παιχνίδι
Κούκλα = καλαμπόκι

Κολέγας = φίλος

Κορύτα = λεκάνη ξύλινη ή μεταλλική (πίνουν ζώα νερό)

Κοτάω = τολμώ (Δεν κοτάω να μιλήσω = δεν τολμώ να μιλήσω)

Κότσαλα = κοτσάνια, συνήθως στο μάζεμα της ελιάς

Κουβενταρία = λογοδιάρρια.

Κουνενές = μωρό
Κόρυζα = αρρώστια πτηνών.
Κονταυγές = χαράματα

Κούρβουλο = ο κορμός του αμπελιού

Κούρβουλο= ο πολύ κουρασμένος
Κωλοφωτιά = πυγολαμπίδα

Κουτουρού = τυχαία
Κουκουλώνομαι  =χώνομαι στα σκεπάσματα.

Κουτρούλι = σωρός από χώμα συνήθως στα αμπέλια

Κουτσουκέλα = Πονηριά, ζημιά 
Κασβίκης = Μικρός στο μπόι

Κουτσούνα = κούκλα

Κόφα = μεγάλο καλάθι.
Κοφίνι = καλάθι

Λ

Λαδικό = ροΐ, δοχείο που βάζαμε το λάδι

Λαγκεύει (το μάτι μου) = Παίζει το μάτι μου

Λακάω = τρέχω, φεύγω

Λάου – λάου = σιγά - σιγά

Λάχανα = τα άγρια χόρτα

Λεβέτι = το παλιό καζάνι από χαλκό

Λιανός = λεπτός

Λιάστρα = εκεί που το βλέπει συνέχεια ο ήλιος

Λιμπύ = τσιμεντένια λεκάνη που πίνουν τα ζώα νερό, αλλά και πλένουν

Λινάτσα = Τσουβάλι, (Μεταφορικά)= Κατεργάρης, απατεώνας

Λόγγος = δάσος
Λούζα = Θάμνος

Λοκάνικο = λουκάνικο

Λούμπα = μικρή λιμνούλα στο δρόμο

Λουτριάζω τα βαρέλια = Καθάρισμα των βαρελιών με διάφορα βότανα

Λουτσίζομαι = βρέχομαι

Λωμώνω = λουφάζω

   Μ

Μάπα = λάχανο
Μαραφέτι = Μικρό εργαλείο
  Μαραγωγιέμαι = Δεν ακούγομαι

Μπίθιακας = Πολύ κοντός

Μαρτίνι= κατσίκι
Μούργα =χοντρό κατακάθι λαδιού.

Ματσούκι = κοντόχονδρο ραβδί

Μερτικό = μερίδιο

Μην κάνεις μουτσουτσούνια = Μην κάνεις ότι δεν θέλεις

Μούρτζι = Αχνοφεγγιά

Μουσαφίρης = Φιλοξενούμενος, επισκέπτης
Μπαγιάτικο = Πολλών ημερών

Μουστρίθηκες = Πασαλίφθηκες στο πρόσωπο
Μπαντανία= χοντρή κουβέρτα.
Μπορούτε = μπορείτε
Μπόσικα = χαλαρά.
Μπάκα = κοιλιά.

Μουχτουράω = Δεν το μαρτυράω
Μποτσίκια = Η Κρεμμύδα που κρεμάμε την πρωτοχρονιά

Μπάντα = μεριά, πλευρά, άκρη (κάνε στην μπάντα)

Μπαρδαλώνουν = λέγετε όταν οριμάζουν τα φρούτα

Μπαρέζα = μαντίλι κεφαλής

Μπιντόνα = ντενεκές
Μπότσα = ειδικό δοχείο, χωρούσε δύο οκάδες λάδι.
Μπροστέλα, μπροστοποδιά = ποδιά της νοικοκυράς.
Μαζόχτη = μαζεύτηκε- έφτασε
Μπαζίνα = πολύ ψωμί μέσα στο φαγητό
Μπίτι = τίποτα, καθόλου

Μπλεζενιά = καρπουζιά

Μπόλικος = Άφθονος
Μπόσικος = Χαλαρός
Μπαγλαρώνω = Δένω, φυλακίζω
Μποστάνι = Λαχανόκηπος

Μπονόρα = απόγευμα

Μπούρδας = χοντρός
Μασιά = σιδερένιο όργανο για τα κάρβουνα στο τζάκι
Μπάκακας =βάτραχος

Μπουχός = σκόνη

Ν

Νογάω = καταλαβαίνω

Νταβάς = χάλκινο ταψί με καπάκι
Νάκα = φορητή κούνια μωρών
Νόνα = γιαγιά

Ντόνω = χαλαρώνω, ξεμουδιάζω
Νταραβέρι = Συναλλαγή
Ντουμάνι = Πολύς καπνός

Ξ

Ξεϊγκλωτος = ατιμέλητος

Ξεκορφαδίζω = Κόβω τις κορυφές (Συνήθως στα αμπέλια)
Ξελεμιάστηκα = κοιτάζω επίμονα κάπου κάτι να δω
Ξεσαγωνιάστηκα = από πολύ χασμουριτό
Ξεκωλώνω = ξεριζώνω
Ξεσπίνισμα = η αφαίρεση του σπόρου του καλαμποκιού

Ξεραγγανό = λεπτό, κοκαλιάρικο

Ο

Ολούθε = παντού
Ούλοι = Όλοι
Ούλος = όλος

Όρνιο = κορόιδο, βλάκας

Οματιά = τοπικό ορεκτικό από έντερο χοιρινού με ειδική γέμιση

Π

Παλιόπραμα = παλιάνθρωπος
Παραγώνι = τζάκι
Πασπαλώ = ρίχνω άχνη ζάχαρη

Παταγούδι = πολύ κρύο, πολύ παγωμένο

Πατάκα = πατάτα
Παταλιά = σε οριζόντια θέση, νεκρός (πεθαμένος)
Πατσαβούρα = πρόχειρο πανί που χρησιμοποιείται κατά και μετά το φαγητό

Πάω κα = πάω κάτω

Πελεκάω = χτυπάω, αφαιρώ κομμάτια φλούδας  από ξύλο

Πιλάλα = τρεχάλα

Πιλαλάω = τρέχω,
Πιτάκι = μικρά σκουληκάκια σε τυρί
Πιοτούρα = κρασοκατάνυξη
Πέσε μου = πες μου
Πλακουτσωτά = πλατιά

Πλέχτρες = Οι πλεξίδες των κρεμμυδιών
Πούντος = που είναι;
Προγκάω = διώχνω κάτι με φωνές

Προσμπούκι = κολατσιό
Προσφέρνω = παρομοιάζω κάποιον με κάποιον άλλο
Προσώρας = προσωρινά

Πολιώρα = προηγουμένως

Πούζα= ευκοίλια

Ρ

Ρεντίκολο = ρεζίλι, γελοίο
Ροβολάω = κατεβαίνω τρέχοντας.

Ρετάλι = Υπόλοιπο υφάσματος, αλλά και τιποτένιος, παλιάνθρωπος

Ρογός = αποθηκευτικός χώρος του άχυρου στο κατώι του σπιτιού

Ρόμπα = Γυναικείο καθημερινό ένδυμα, αλλά και  ρεζίλης, ευτελής

Ρούγα = γειτονιά

Ρούγα = γειτονιά
Ρουπώνω = χορταίνω 
Ρεντάω = ραντίζω

Ρουμάνι = πυκνό δάσος ρεματιά
Ραχάτι = Ησυχία 
Ρουγκάλι = Πολύ νερό στο δρόμο

Ρουπώνω = χορταίνω

Σ

Σάϊσμα = Χοντρό ύφασμα πλεγμένο από μαλλί κατσίκας

Σαρωματιά = σκούπα από αφάνα
Σαρώνω = σκουπίζω
Σάψαλο = είμαι πολύ κουρασμένος, σάπιο
Σβερκώνω = χτυπώ κάποιον άσχημα

Σβώλος = μικρό στρογγυλό κομμάτι χώματος
Σγαρλίζω = σκάλισμα κότας
Σγούφτω = σκύβω
Σγουμπαίνω = καμπουριάζω, είμαι σκυφτός
Σειριά = σόϊ
Σεργούνι = η ξεφτύλα

Σεργούνι = ντροπή

Σιάζω = φτιάχνω
Σκούρκος = Η μεγάλη κίτρινη σφήκα

Σιακάτου = εκεί κάτω
Σαμαροπάϊδα = η λεπτή σανίδα στο πλάι του σαμαριού

Σιακάτου = ίσια προς τα κάτω

Σιαπάνου = εκεί επάνω.

Σιαπέρα = ίσια προς τα πέρα

Σιγουρεύω = Βάζω κάτι στη θέση του, το κρύβω

Σιόμπολα = μικρές πέτρες

Σκάλος = σκάλισμα
Σκαρίζω = βγάζω τα ζώα για βοσκή
Σκατοψύχια = κατάρες.                                                                                            

Σκαπέτησα = έφυγα μακριά

Σκαρίζω = βγάζω τα ζώα για βοσκή

Σκατογένης = διάβολος
Σκουράντζος= ρέγγα,
Σκούζω = φωνάζω
Σοριάστηκα = έπεσε
Σούγελο = το σημείο της βρύσης που βγάζει το νερό, υδρορροή
Σούδα = στενό δρομάκι
Σταθιμός= σταθμός
Σπερνά = κόλυβα
Σπόρισμα = διάρροια

Σκαφίδι = η σκάφη που ζύμωναν το ψωμί

Σιαπέρα = πήγαινε πέρα
Σκεύομαι = σκέπτομαι
Σκουληκαντέρα = χωματοσκούληκο
Σκιάχτηκα = τρόμαξα

Σκιάζομαι = φοβάμαι, τρομάζω

Σκουράντζος = ρέγγα

Σκουτιά = ρούχα

Σμίλα = ξύλινο εργαλείο τραβήγματος κλαριού

Σμούρτσι = πολύ πρωί (χάραμα)

Σούγλος = μεταλλικός κουβάς που πιάνουν νερό από το  πηγάδι

Σουντζούκι= βράχηκα ως το κόκκαλο, πολύ βρεγμένος

Σουράω = σφυρίζω

Σταλίζω = ξεκουράζομαι σε σκιά δένδρου

Στεγνώξω = στεγνώσω 
Σώνει = φτάνει

Στροφιάζομαι = πέφτω για ύπνο
Συφιλιάζομαι = θυμώνω
Συμπράγκαλα = διάφορα είδη οικιακής  χρήσης

Στύλος = χοντρό ξύλο που έδεναν τα άλογα στο κέντρο του αλωνιού
Στρατόνι = πεζούλα
Στράφι = άδικα
Στρεκλάω = βαδίζω δεξιά αριστερά, σκοντάφτω

Συνεμπαίνω = επεμβαίνω κάπου όχι με καλό τρόπο

Σφάρδακλας = βάτραχος

Σωσμάρα = Όταν μειώνονται οι δυνάμεις μου

Σώστο = πιάστο

 Τ

Τάσι ή τασάκι= σταχτοδοχείο
Τανιέμαι = σφίγκομαι
Ταχειά = αύριο
Τέτζερης = κατσαρόλα
Τέντα = ανοιχτά, διάπλατα

Ταχιά = αύριο

Τζάρκος = μαντρί για αρνιά
Τζαναμπέτης = Δύστροπος, κάνει κάτι με πονηριά
Τράμπα = Ανταλλαγή
Τσακίρης = Γαλανομάτης

Τζιούκα = όταν παίρνουμε κάποιον στους ώμους μας

Τι λογό = Πς είναι; (Τι λογό είναι)
Τηράω =βλέπω

Τιλώθηκα = χόρτασα

Τοίρα = κοίτα

Τουρλώνω = τεντώνω πολύ το σώμα μου
Τουρλόκολα = ανάποδα
Τριφτάδες = είδος ζυμαρικών  
Τρόκανι = κουδούνι αιγοπροβάτων
Τσακάω = τσακίζω
Τσαλίμια, τσαλιμάκια = νάζια
Τσαντίλα = ύφασμα που στραγγίζουν το τυρί

Τροκάκι = κουδούνι προβάτου

Τσάκα – τσάκα = στα γρήγορα
Τσάκατη = φύγε γρήγορα

Τσιμουτάω = Δεν το λέω πουθενά

Τσανάκι = πιάτο αλλά και άγριο πρόβατο

Τσιγκλάω = πειράζω
Τσεμπέρι ή τσεμπέρα = Γυναικείο μαντήλι.

Τσιλάγρα = πιτσιλιά
Τσογλάνι = παλιόπαιδο

Τσουράπι= κάλτσα

Τσιμασίρια= διάφορα μικρά εργαλεία

Τσιουμπλέκια = πολλά μικρά κουζινικά σκεύη μαζί

Τσοκανάω = σπάω με πέτρα

Τσιότρα= δοχείο κρασιού

Τουλούμπα = Αντλία χειροκίνητη
Τερτίπι = Τέχνασμα

Τσούπρα = κόρη

Τσουράπι = κάλτσα
Τσουλούφι = Δέσμη μαλλιών

Φ

Φαγάνα =μακρύ πριόνι με δύο λαβές που το χειρίζονται δύο άτομα.

Φαγανιάρης = λαίμαργος
Φελί = ένα κομμάτι παστού βακαλάου

Φιότσος = βαφτηστήρι
Φλέσουρα = μικρά σκουπιδάκια από ξύλα
Φλομώνω = σφάζω

Φλύχτρες = φουσκάλες στο δέρμα, σπυράκια
Φουρφουράω = κάνω μικρό θόρυβο

Φτενός = λεπτός

Φτούνος = αυτός
Φουσκί = κοπριά από τα ζώα

Φτουράει = φθάνει

Χ

Χαϊβάνι = χαζός, βλάκας 

Χαΐρι = προκοπή

Χαμοκέλα = η παράγκα, το παλιό μισοχαλασμένο σπίτι
Χάφτω = καταπίνω λαίμαργα, ξεγιελιέμαι

Χαμολόι = το μάζεμα της πεσμένης ελιάς
Χαρανί = καζάνι
Χαντρολέμι = κολιέ
Χαβάνι = σιδερένιο γουδί

Χάμου = κάτω

Χαράκι = η αφαίρεση φλοιού από τον κορμό του κλήματος
Χαρχαλεύω = ψάχνω

Χόβολη = στάχτη με αναμμένα κάρβουνα μέσα
Χουνέρι = πάθημα
Χορήδι = ασβέστης
Χουγιάζω = φωνάζω δυνατά, μαλώνω

Χουλιάρι = κουτάλι
Χαλκάς = Κρίκος
Χαράμι = Άδικα
Χούι = Ιδιοτροπία
Χούνη = χωράφι που καταλήγει σε ρεματιά

Χουρχούρα = μικρή σαύρα

Χόχλος  = Όταν αρχίζει να βράζει πχ ένα φαγητό

Χρίζω = αλείφω
Χρονιάρα μέρα = ημέρα μεγάλης γιορτής

Ψ

Ψες = χθες

Ω

Ωρέ = ρε

"Έφυγε" η Δόμνα Σαμίου

 

      Σε ηλικία 84 ετών έφυγε από την ζωή η ερμηνεύτρια της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, Δόμνα Σαμίου.

      Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας. Οι γονείς της ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της περιοχής της Σμύρνης.

      Σε ηλικία 13 ετών η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.
     Ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά αρχίζει η σχέση της και με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ όπου αργότερα, το 1954, προσλαμβάνεται στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής.
     Το 1963 αρχίζει τα ταξίδια της στην επαρχία για επιτόπιες καταγραφές και συγκέντρωση μουσικού υλικού για το προσωπικό της αρχείο με δικά της μηχανήματα.
     Το 1971 παραιτείται από την Ραδιοφωνία. Την ίδια χρονιά-σταθμό αποδέχεται την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου και πρωτοεμφανίζεται στο νεανικό και αντιχουντικό Ροντέο, δίνοντας μια μεγάλη έκτοτε στροφή στη σχέση των νέων με την παραδοσιακή μουσική.
   Το 1981 ιδρύεται ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής - Δόμνα Σαμίου με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής και κυρίως την έκδοση δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, μακρυά από τις απαιτήσεις των εμπορικών εταιριών.
    Για τις ποικίλες δραστηριότητες της συνεργάζεται με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες και ξένους μουσικούς, μουσικολόγους, λαογράφους, εθνομουσικολόγους αλλά και διδάσκει, μυεί και αναδεικνύει πρωτόβγαλτους νέους καλλιτέχνες.
    Aπό το 1994 δίνει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού για ενήλικες στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων της Αθήνας. Πάμπολλες είναι επίσης οι πρωτοβουλίες της και έμπρακτη και ανιδιοτελής η προσφορά της σχετικά με την βελτίωση της μουσικής εκπαίδευσης των παιδιών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αίτημα παιδαγωγικά πρωταρχικό και επιτακτικό κατά την ίδια.
    Καταξιωμένη και αγαπητή για την προσφορά και την προσήνια της είδε το έργο της να αναγνωρίζεται πολλαπλά και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωση την απονομή μεταλλίου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο το 2005.

Γάμος αλά...Ελληνικά στην Αυστραλία

Χαρές και πανηγύρια είχαμε στις 26 Νοεμβρίου στην μακρινή Αυστραλία. Η νύφη Λαμπρινή του Δημητρίου (Τζίμη) Τριγάζη και της Παναγιώτας, με καταγωγή από το χωριό μας, παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της Stan kostopoulo. Το Μυστήριο έγινε  στην Ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας Σουμελά της Μελβούρνης, γεμίζοντας με χαρά και χαμόγελα τους δεκάδες συγγενείς και φίλους του ζευγαριού, οι οποίοι μοιράστηκαν μαζί τους τις προσωπικές τους στιγμές. Ακολούθως το νεόνυμφο ζευγάρι παρέθεσε γαμήλιο γεύμα στους καλεσμένους τους και το γλέντι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, διατηρώντας στο μυστήριο ελληνικό χρώμα. Ο γάμος τους ελληνικός παραδοσιακός. Οι νεόνυμφοι ακολούθησαν την ελληνική κουλτούρα αναφορικά με το γάμο. Τόσο στο σπίτι της νύφης και του γαμπρού, όσο και  στην εκκλησία και στο κέντρο που δόθηκε η δεξίωση για τους συγγενείς και φίλους του ζευγαριού.

Να είστε πάντα ευτυχισμένοι και αγαπημένοι παιδιά !!!

Οι βρύσες στο χωριό

Όπως όλα τα χωριά, έτσι και το δικό μας κτίστηκε σε χώρο που υπήρχαν βρύσες για να καλύπτουν μια από τις βασικότερες ανάγκες της ζωής των κατοίκων. 

 Η κυριότερη βρύση που τροφοδοτούσε όλο το χωριό

 ήταν η Πέρα Βρύση. (Φωτό)

 

Η βρύση με αρκετό νερό τώρα το Χειμώνα

Γύρω από το χωριό και λίγο πιο έξω υπήρχαν και άλλες βρύσες όπως: Περδικόνερο, Πλατανούλι, Ετιά. Δίκτυο διανομής του νερού δεν υπήρχε και το νερό το κουβαλούσαμε από τις βρύσες συνήθως με ξύλινα βαρέλια, που χωρούσαν περίπου 30-40 κιλά. Η μεταφορά του νερού στο σπίτι γινόταν συνήθως από τις γυναίκες που πήγαιναν στη βρύση και μερικές φορές περίμεναν για να γεμίσουν πολύ ώρα, μέχρι να έρθει η σειρά τους. Αφού γέμιζαν και παραγέμιζαν το βαρέλι, το έβαζαν στο υπερυψωμένο τουράκι της βρύσης, το ζαλωνόντουσαν και το έφερναν στο σπίτι. Νερό φέρναμε και με μικρότερα σκεύη όπως ήταν οι ξύλινες βαρέλες (βουτσέλες), που τις συγκρατούσαν χονδρές αλυσίδες. Αυτές ήταν χρήσιμες τόσο για τη μεταφορά της βαρέλας στη πλάτη (συνήθως από τα παιδιά), όσο και για το κρέμασμα στα κολιτσάκια των σαμαριών, όταν πηγαίναμε στα χωράφια. Όπως ήταν φυσικό η επάρκεια του νερού στο σπίτι δεν ήταν δεδομένη και περιοριζόταν στο να πίνουμε και να μαγειρεύουμε. Όταν έβρεχε πάντα βάζαμε τα μεγάλα χάλκινα λεβέτια κάτω από το τις «ρουνιές» των κεραμιδιών, για να εκμεταλλευτούμε και το βρόχινο νερό για τη μπουγάδα. Η μπουγάδα ήταν μεγάλη διαδικασία. Άναβαν  φωτιά, έβαζαν μια μεγάλη σιδεροστιά και πάνω τοποθετούσαν το λεβέτι με το νερό. Τοποθετούσαν πάνω στο λεβέτι με το νερό δύο μικρές ταβλίτσες για να στερεώνουν έναν τενεκέ (πετρελαίου) κομμένο στη μέση με μικρές τρύπες στον πάτο και γεμάτο στάχτη από το τζάκι του σπιτιού, που περιοδικά έριχναν νερό στη στάχτη και φτιάχνανε την αλισίβα. Αυτή βοηθούσε στον καθαρισμό των ρούχων και έκανε το νερό πολύ μαλακό. Το σαπούνι που χρησιμοποιούσαν (το έφτιαχναν κάθε χρόνο  με λίπος και υπολείμματα από τα γουρούνια που σφάζαμε τα Χριστούγεννα και ποτάσα). Το πλύσιμο το έκαναν οι γυναίκες χειροτρίβοντας τα ρούχα πάνω σε λείες πέτρινες πλάκες, ρίχνοντας ζεστό νερό με το τσουκάλι, και ακολουθούσε το κοπάνισμα των ρούχων με τον ξύλινο κόπανο. Τα χρόνια περνούσαν και με την ανασυγκρότηση που ξεκίνησε σε όλους τους τομείς, πρώτος στόχος της Κοινότητας ήταν η υδροδότηση του χωριού. Όταν έγινε το υδραγωγείο, άρχισε το καθημερινό σκάψιμο και σύνδεση των αμιαντοσωλήνων  από όλους τους κατοίκους του χωριού. Η κατάληξη των σωληνώσεων έφθανε κοντά στα σπίτια και ήταν οι πρώτες Κοινοτικές βρύσες. Οι βρύσες αυτές μπήκαν σε ορισμένα σημεία του χωριού και από εκεί το νερό μεταφερόταν με βαρέλες και ντενεκέδες στα σπίτια. Μερικά χρόνια το νερό ...πήρε το δρόμο για τα σπίτια. 

Συνάντηση συμμαθητών!

Μετά από αρκετό καιρό έπεσε και πάλι η ιδέα να βρεθούμε όλοι μαζί ξανά και να θυμηθούμε τις δικές μας ιστορίες...

Η αίθουσα αυτή την φορά είναι το μαγαζί "Μικρασιάτικο" στα Ιλίσια. Η ώρα συνάντησης 8μμ, ημέρα Παρασκευή. Αυτή τη φορά δεν μας ακολούθησαν όλοι. Βρεθήκαμε μαζί οι: Κώστας, Διαμαντής, Αλέξης, Μάνθος, Δημήτρης, Χρήστος, Βασίλης, Βούλα, Σοφία, Ιουλία, Μαρία και Ελένη! Ο φίλος ο Σωτήρης είχε ετοιμάσει και απολαύσαμε τα υπέροχα εδέσματα, θυμηθήκαμε τα παλιά μέχρι αργά...Όποιος μπορεί να ειδοποιήσει κάποιους απο τους συμμαθητές που και πάλι ήταν απώντες ας το κάνει μιας και δεν έχουμε όλοι επάφη (δυστυχώς) ή τα τηλέφωνα όλων.Την επόμενη φορά θα πάρουμε παρουσίες...

Διαμαρτυρία Κώστα Πέτρου Κριτσέλη, Ευεργέτη της Μοφκίτσας

Ορισμένοι από τον κάμπο πήγαν σύσσωμοι στη Μοφκίτσα. Όλοι τους για ένα σκοπό:

Στις εκλογές του Συλλόγου της Μοφκίτσας, να πάρει ο κάμπος τη Διοίκηση του Συλλόγου της Μοφκίτσας. Το Νιοχώρι έχει δικό του σύλλογο. Οι Ταξιάρχες εάν θέλουν, μπορούν να κάμουν δικό τους σύλλογο. Να αφήσουν οι καμπίσιοι ήσυχη τη Μοφκίτσα να αναστηθεί από ξένους, Έλληνες και Ευρωπαίους.

Η Μοφκίτσα για όλους είναι ιερός τόπος. Είναι θαμένοι οι πρόγονοί μας. Απαιτείται ευλάβεια και σεβασμός. Αναμένω να εισακουσθώ.

Όχι επιδρομή κατά της Μοφκίτσας. Ασχοληθείτε με τους κάμπους, όχι τα βουνά. Όχι με τη Μοφκίτσα

Σκοπός και στόχος τους η σφραγίδα;

Οι κύριοι Θάνος Ιωάννης του Νικολάου και Αντώνης Αγραπιδάς του Νικολάου προσέφυγαν στο δικαστήριο εναντίον του συλλόγου γιατί δήθεν ο σύλλογος δεν έκαμε σωστά τις αρχαιρεσίες. Το δικαστήριο το κέρδισαν. Γιατί άραγε δεν κάνουν τις εκλογές; Γιατί δεν σέβονται την απόφαση του δικαστηρίου (στο οποίο προσέφυγαν) να γίνουν εκλογές εντός διμήνου, δηλαδή μέχρι και 8/2/2012; Γιατί όλα αυτά;. Γρήγορα λοιπόν εκλογές!!!!

ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΡΙΑ!

1) ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ Δ.Σ. ΤΟΥ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

    Κοινοποίηση : Μέλη του συλλόγου

Κύριοι,

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, αναφορικά με τον πολιτιστικό σύλλογο Ταξιαρχών, θέτω στη διάθεσή σας την παραίτησή μου από μέλος του Δ.Σ.

Η ενασχόλησή μου με το σύλλογο προέκυψε από αγάπη για το χωριό μας.

Δούλεψα με διάθεση, συνεργάστηκα αρμονικά με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. από τη θέση της αντιπροέδρου και προέδρου αντίστοιχα, χωρίς σκοπιμότητες και επιδίωξη προσωπικής προβολής.

Αντιθέτως, η επαγγελματική και κοινωνική μου καταξίωση με βοήθησε να φανώ χρήσιμη στο σύλλογο.

Με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. σχεδιάζαμε και φιλοδοξούσαμε να δώσουμε ζωή στο χωριό μας. Άποψη και πιστεύω μου είναι ότι ο εθελοντισμός είναι πολιτισμός, και στον πολιτισμό δε χωράνε σκοπιμότητες πολιτικές, κοινωνικές και τοπικές.

Οι προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες παραμερίζονται για το συμφέρον του χωριού που αγαπάμε όλοι μας ή που θέλουμε και πιστεύουμε ότι αγαπάμε.

Η μη εξαγγελία ακόμα της διεξαγωγής των εκλογών, όπως όρισε το Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας και η εκδήλωση της πρόθεσης της εκ νέου προσφυγής σ΄αυτό για παράταση του χρόνου διεξαγωγής τους, μόνο σκοπιμότητες μπορεί να υποκρύπτει.

Παραιτούμαι, λοιπόν, από μέλος του Δ.Σ. και εύχομαι η εξέλιξη του συλλόγου και του χωριού να μη θυσιαστεί στο βωμό προσωπικών φιλοδοξιών.,

ΘΕΟΔΩΡΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

2) ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ Δ.Σ. ΤΟΥ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

    Κοινοποίηση : Μέλη του συλλόγου

Κύριοι,

Η παρουσία μου 10 χρόνων στα διοικητικά του συλλόγου από τη θέση του γραμματέα, μου δίνει το δικαίωμα να θεωρώ ότι προσέφερα στο σύλλογο και  κατ’ επέκταση και στο χωριό μας.

Στην τελευταία σύγκλιση του προσωρινού Δ.Σ. , του διορισμένου από το Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας κατόπιν αιτήσεως των Θάνου Ιωάννη και Αγραπιδά Αντωνίου του Νικολάου, ένιωσα την απαξίωση του συλλόγου.

Στα χρόνια που υπηρέτησα ως γραμματέας, συνεργάστηκα με αξιόλογους προέδρους, όπως τον κ. Θεόδωρο Κούκιο, Σωτήρη Σωτηρόπουλο, Περικλή Παναγόπουλο, Θεόδωρο Ζήρο, την κ. Θεοδώρα Παναγοπούλου.

Όλοι στόχο και σκοπό είχαμε την πρόοδο του συλλόγου και του χωριού.

Δεν θα αναφέρω τα επιτεύγματα. Τα γνωρίζετε όλοι. Τα βασικότερο είναι ότι κρατήσαμε το χωριό μας ζωντανό (επιθυμία των ιδρυτών του συλλόγου), ανεβάσαμε τον πήχη του συλλόγου μας ψηλά και μπορούμε ακόμα ψηλότερα.

Δεν πίστευα ποτέ, όμως, ότι θα καλούντο να ρυθμίσουν την τύχη του συλλόγου άτομα, τα οποία αφ’ ενός ουδεμία σχέση είχαν με το σύλλογο μέχρι τώρα και αφ’ ετέρου δεν γνώριζαν, κατά τη δήλωσή τους, ότι προτάθηκαν για το Δ.Σ. του συλλόγου.

Ο ρόλος τους δε, περιορίστηκε στο να ψηφίσουν και μετά, όπως ζήτησαν, να παραιτηθούν. Για πρώτη φορά επί τόσα χρόνια, δημιουργήθηκε κλίμα πόλωσης.

Ο σύλλογος δεν είναι κτήμα κανενός. Όποιος επιθυμεί, θέτει τον εαυτό του στη διάθεση του συλλόγου. Δεν υπάρχουν συνδυασμοί  και παρατάξεις. Αυτό που έγινε το καλοκαίρι δεν έχει προηγούμενο.

Παραιτούμαι, λοιπόν, από μέλος του προσωρινού Δ.Σ., διότι η παρουσία μου σ’ αυτό είναι άνευ ουσίας αφού άλλα τα συμφέροντα του χωριού και άλλες οι βουλές όψιμων εραστών του.

ΜΑΝΘΟΣ ΚΑΤΣΑΜΠΟΥΛΑΣ

Καλά Χριστούγεννα!!

Σε όλους τους πατριώτες και φίλους, ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα μέσα από την καρδιά μας, ευτυχισμένο και δημιουργικό το Νέο Έτος 2012, γεμάτο υγεία, ειρήνη, χαρά, οικογενειακή επιτυχία.  Ευχόμαστε η Γέννηση του Θεανθρώπου να φέρει ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο, το πνεύμα των Χριστουγέννων να πλημμυρίσει τις καρδιές όλων μας και το φώς της Γέννησης του Χριστού να οδηγεί πάντα τα βήματα μας!!

Η εορτή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ

Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου έγινε ο εορτασμός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ στη Μοφκίτσα, στο ομώνυμο εκκλησάκι (και κομψοτέχνημα Βυζαντινής αρχιτεκτονικής) που βρίσκεται σε μικρή απόσταση βορείως του χωριού μας. Φέτος διαμορφώθηκε λίγο ο κακοτράχαλος δρόμος που οδηγεί στο ναό και όλοι οι πιστοί είχαν άνετη πρόσβαση. Πρόκειται για ένα δρόμο που όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι ζητάνε εδώ και δεκαετίες μόνιμη αποκατάσταση. Πάντως έδωσε μια προσωρινή λύση και έδωσε την ευκαιρία σε όλους τους πιστούς και κατοίκους να διανύσουν μια από τις πιο όμορφες διαδρομές του χωριού. Ο δρόμος αυτός οδηγεί στους Άγιους Ταξιάρχες, τον  Άγιο Ανδρέα και τον Άγιο Γεώργιο. Οδηγεί όμως και σε έναν από τους πιο ωραίους “εξώστες” του χωριού μας. Έχεις όλη τη θέα του χωριού, της παραλίας αλλά και του Ιονίου Πελάγους. Μετά το τέλος της Θείας λειτουργίας προσφέρθηκαν μεζέδες, κρασί και γλυκά σε όλους τους πιστούς. 

 Και του χρόνου!

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;…ΑΞΙΖΕ;

Είναι γνωστό ότι οι δικηγόροι και τα δικαστήρια κοστίζουν. Έτσι κατάντησαν τον σύλλογό μας. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού μας έφτασε στα δικαστήρια (για πρώτη φορά στην ιστορία του) μετά από δράσεις κάποιων (ευτυχώς ολίγων). Άνθρωποι που ήταν μακριά από τα Διοικητικά όργανα του Συλλόγου αλλά και μακριά από συναντήσεις, συνελεύσεις, και μακριά από όλες τις δραστηριότητες του. Ξαφνικά όμως ΜΕΓΑ ενδιαφέρον! Οι ολίγοι αυτοί, άνθρωποι που ουδέποτε είχαν ασχοληθεί με το σύλλογο, (μερικοί μάλιστα από αυτούς ούτε μέλη δεν ήταν) έδρασαν και έστειλαν το σύλλογο στις Δικαστικές αίθουσες.
Σκοπός ιδρύσεως του Συλλόγου είναι η διατήρηση του χωριού και η μη εγκατάλειψη  του στο μέλλον εκ των εναπομεινάντων κατοίκων του, διότι εκεί είναι οι εστίες και τα λείψανα των προγόνων μας. Και αυτό εμείς κάνουμε.
Άλλοι δεν το πράττουν!
Όλα τα έξοδα τα πληρώνει ο σύλλογος δηλαδή τα μέλη του. Δεν είναι και λίγα ! 1.000 Ευρώ.
Είναι νόμιμες αυτές οι διαδικασίες; Φυσικά.
Είναι όμως ηθικές;
Είναι δυνατό να ξοδεύονται τόσα χρήματα για να εξυπηρετούνται  κάποιες  προσωπικές ή δεν ξέρω τι επιδιώξεις;
 Είναι δυνατόν ένας “μικρός” σύλλογος να ξοδεύει τα χρήματα των  μελών του;
 Είναι δυνατόν ο σύλλογος να κάνει προσπάθεια να μαζέψει με πόνο κάποια χρήματα από τα μέλη του ή από διάφορες δραστηριότητες,  για να υποστηρίξει πολιτιστικές δραστηριότητες και να έρχονται κάποιοι, ευτυχώς μετρημένοι στα δάχτυλα, να δημιουργούν προβλήματα με αποτέλεσμα να εξυπηρετούνται μη υγιείς πολιτιστικοί στόχοι;
 Είναι δυνατόν ένας πολιτιστικός σύλλογος που εκπροσωπείται από κάποιους  ανθρώπους για να επιλύουν προβλήματα του χωριού, μέσα από δημοκρατικό διάλογο, μέσα από διαδικασίες, να έρχονται κάποιοι και να εφαρμόζουν μεθοδεύσεις για να  ακυρώσουν το Διοικητικό Συμβούλιο, να το λοιδορήσουν, να το μειώσουν;
Στη διάρκεια της θητείας μας προσπαθήσαμε να ζωντανέψουμε το χωριό μας. Αυτό ίσως κάποιους ενόχλησε! Άλλως δεν νοείται τέτοια συμπεριφορά!! Γιατί άραγε κάποιοι κατέφυγαν στα δικαστήρια;   

Οι απαντήσεις στην κρίση σας …