Καλά Χριστούγεννα!

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται ολόψυχα σε όλους Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχισμένο το Νέο Έτος.

Αντίο θεία Γιαννούλα...

 

Σήμερα πενθούμε. Πενθούμε για την απώλεια της αγαπημένης μας θείας. Η θεία Γιαννούλα Κατσάμπουλα έφυγε από κοντά μας σήμερα Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2022. Η σύζυγος, η μητέρα, η γιαγιά, η θεία μας την έσκασε. Δύσκολη στιγμή για όλους μας. Θείε Γιώργο κουράγιο. Βούλα και Σούλα ο χωρισμός από τη μάνα είναι  δυσάρεστο κομμάτι της ζωής μας. Ελπίζουμε ότι με την πάροδο του χρόνου ο πόνος θα ξεθωριάζει και θα κρατήσουμε όλοι ζωντανή την ανάμνησή της.  Γιατί ποτέ δεν χάνεται κάτι που αγαπάμε.

Όλοι εμείς πάντα θα την θυμόμαστε με αγάπη γιατί ήταν άνθρωπος με χιούμορ, αισιοδοξία και η χαρά της ζωής. Θεία εκεί που θα πας θα σε περιμένουν δικοί σου, δικοί μας άνθρωποι. Να τους χαιρετήσεις όλους.

 Θεία Γιαννούλα καλό σου ταξίδι, καλό Παράδεισο να έχεις.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο Τρίτη 27/9/2022 και ώρα 5.30μμ από το νεκροταφείο Αγίων Πάντων Πύργου Ηλείας. 

Καλοκαιρινά δρώμενα!

Καλοκαίρι 2022, τρία χρόνια μετά Covid, επανερχόμαστε σιγά - σιγά στην κανονικότητα ή καλύτερα σε μια νέα επανεκκίνηση. Σμίγουμε και πάλι και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό.

Ο Πολιτιστικός σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" ήταν, είναι και θα είναι παρών. Οι καλοκαιρινές μας διακοπές συνδυάστηκαν και πάλι για την καλυτέρευση του χωριού μας. Σε συνεργασία με τον πρόεδρο του χωριού κ. Χρήστο Μπαντέ, έγινε σε πρώτο στάδιο ο καθαρισμός των κεντρικών δρόμων, της πλατείας, ο καλλωπισμός παρτεριών. Σε δεύτερο στάδιο θα γίνει ο καθαρισμός όλων των δρόμων (διαβεβαίωση προέδρου), γιατί ενώ έχουν γίνει τα πλακόστρωτα, έκλεισαν από τα κλαριά με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πρόσβαση για κάποιους στα σπίτια τους.

Υπήρξε συνάντηση στο χωριό με το Δήμαρχο Ζαχάρως κ. Κώστα Αλεξανδρόπουλο, για προβλήματα που χρόνια τώρα ταλανίζουν το χωριό μας. Τα θέματα συζήτησης ήταν τα εξής: α) Τοποθέτηση μπάρας στο δρόμο Λεπρέου - Ταξιαρχών, στη μεγάλη στροφή προτού γίνει κάποιο δυστύχημα λόγω της στενότητας του δρόμου. β) Η ίδια στροφή σήμερα έχει γίνει σκουπιδότοπος από κάποιους ασυνείδητους οι οποίοι νομίζουν ότι πράττουν ορθά. Παράκληση να γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις, διαφορετικά να επιβληθούν οι ανάλογες κυρώσεις. γ) Να γίνουν οι ενέργειες για ρευματοδότηση του μικρού κτιρίου, πλάι στο σχολείο (πρώην ΟΤΕ) ώστε να έχει ρεύμα η κεντρική κεραία της τηλεόρασης και το θεατράκι στο οποίο κάθε καλοκαίρι ο σύλλογος έχει πολιτιστικές δραστηριότητες. (Αυτή τη στιγμή η κεραία και το θεατράκι εξυπηρετούνται από σπίτια της γειτονιάς). δ) Να γίνει το βάψιμο του κτιρίου του Δήμου και γραφείο του συλλόγου μας στο χωριό. ε)  Να γίνει τοποθέτηση βάνας στο κεντρικό γεφύρι του χωριού ώστε να γίνεται ο καθαρισμός του δικτύου ύδρευσης.

 Ο Δήμαρχος μας άκουσε με προσοχή και έδειξε καλή διάθεση. Υπάρχει καλή συνεργασία και ευελπιστούμε ότι θα υπάρξει ανταπόκριση για την επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Το καλοκαίρι πέρασε! Μια μικρή αναδρομή στα όμορφα που αφήσαμε πίσω μας κι αυτή τη χρονιά. Όλοι και φέτος, λοιπόν, είμασταν στις επάλξεις γι αυτό που αγαπάμε. Όλοι για το καλό όλων. 

 Θρησκευτικά και Πολιτισμικά γεγονότα έλαβαν χώρα κι αυτή τη χρονιά στο μικρό χωριουδάκι μας. Η Αγία Παρασκευή γιόρτασε αγκαλιά με τους πιστούς. Η Αιμοδοσία του συλλόγου πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το τμήμα αιμοδοσίας του Γενικού Νοσοκομείου Πύργου στα γραφεία της Τ.Κ Κάτω Ταξιαρχών με ικανοποιητική επιτυχία.  Το θεατράκι στο σχολείο γέμισε και φέτος με παιδικές φωνές. Ο Felipe έκανε το θαύμα του και έκανε χαρούμενους μικρούς και μεγάλους. Η καμπάνα του χωριού, μας προσκάλεσε και πάλι φέτος το 15Αύγουστο στη γιορτή της Παναγίας και προστάτιδας Θεοτόκου! Τα σχολεία άνοιξαν! Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του λέει η σοφή παροιμία. Καλή σχολική χρονιά. 

Το Διοικητικό συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" είμαστε υπερήφανοι και χαρούμενοι για όλα αυτά. Ευχόμαστε σε όλους πάντα υγεία και καλή συνάντηση. Που; Που αλλού: στο χωριό μας, τη Μοφκίτσα.

  

 

40ήμερο Μνημόσυνο...

 Την Κυριακή 24 Ιουλίου, στις 9.00πμ, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στους Ταξιάρχες Ηλείας, θα τελεστεί 40 ήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής, του πατριώτη, φίλου και για αρκετά χρόνια προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" Περικλή Παναγόπουλου. 

 Όσοι συγγενείς, πατριώτες  και φίλοι επιθυμούν, μπορούν να προσέλθουν και να προσευχηθούν για να τιμήσουν τη μνήμη του. 

Αλέκο καλό σου ταξίδι...

Άλλη μια απώλεια σήμερα.  Έφυγε από τη ζωή, πολύ νέος, σε ηλικία 67 ετών ο Αλέκος Σπηλιώτης. Άνθρωπος αξιοπρεπής, πρόσχαρος, καλοσυνάτος, καλός σύζυγος και πατέρας, καλός πατριώτης και φίλος. Άνοιξε δρόμους στο επιχειρείν στην περιοχή μας με το ξενοδοχείο Ionian Star και πέτυχε.

Είναι κρίσιμη και δύσκολη η μέρα σήμερα για όλους, μα πιο πολύ για τη σύζυγό του Μάγδα, τις κόρες του Αλεξάνδρα και Νίκη, τη μητέρα του Ευσταθία, τ' αδέρφια του  και όλους τους συγγενείς. 

Αλέκο μας βρίσκεις απροετοίμαστους σήμερα. Πώς να αποδεχτούμε ένα τέτοιο γεγονός; Ο άνθρωπος μπορεί να συνηθίσει πολλά στη ζωή του, ο θάνατος όμως τον ξεπερνά. 

Αλέκο σε κλαίει η σύζυγός σου, σε κλαίνε τα παιδιά σου, σε κλαίει η μάνα σου, σε κλαίνε τ' αδέρφια σου, σε κλαίνε όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι. Σε κλαίνε γιατί ο θάνατός σου, θα τους αφήσει μεγάλο κενό. Σε κλαίνε γιατί δεν σε χόρτασαν όσο θα ήθελαν. Γιατί πάντα θα τους λείπεις. Επειδή τίποτα δεν μπορεί ν' αλλάξει και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ.

Έφυγες νωρίς και άφησες στην οικογένειά σου αλλά και σε όλους τους γνωστούς και φίλους, ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Πάντα θα σε θυμόμαστε και πάντα θα σ' αγαπούμε. Η ανάμνησή σου θα είναι μια φλόγα που δεν σβήνει και που δεν θα σβήσει ποτέ για τους ανθρώπους που αγάπησες και σ' αγαπούσαν.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί  αύριο Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022, ώρα 6:30μμ από τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Θολού. 

Αλέκο καλό ταξίδι στη γειτονιά των Αγγέλων. Καλό Παράδεισο

Πασχαλινές ευχές!

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται η Ανάσταση του Θεανθρώπου να είναι Ανάσταση ελπίδας για όλους, για ένα κόσμο πιο ανθρώπινο, πιο ειρηνικό, για ένα κόσμο δημιουργικό και ευτυχισμένο. Ευχόμαστε το φετινό Πάσχα να αποτελέσει ένα μήνυμα αναγέννησης για τον τόπο μας. Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα σε όλους.

Κυκλοφορία Νέου (Τρίτου βιβλίου) του Λουκά Καρνέση!

Λίγα λόγια από τον συγγραφέα και πατριώτη μας Λουκά Καρνέση για το βιβλίο του. 

Κυκλοφόρησε το τρίτο μου βιβλίο!!!   

Είναι μια χιουμοριστική ματιά (έτσι πιστεύω) σε στιγμές από τη ζωή ενός καθημερινού ανθρώπου, του Πολυκράτη.

Ομολογώ όμως αγαπητοί μου φίλοι, ότι με διακατέχουν ανάμικτα συναισθήματα. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος. Όμως όλος αυτός ο παραλογισμός, τα θλιβερά και ανόητα που συμβαίνουν στον κόσμο μας (πόλεμοι, πανδημία, οικονομικές και κοινωνικές καταρρεύσεις, φτώχεια και εξαθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, βιασμός του περιβάλλοντος μας) βάζουν φρένο δεν με αφήνουν να χαρώ. Αναρωτιέμαι φίλοι μου τι δεν κάναμε καλά και σωστά σήμερα στον 21ο αιώνα, που τίποτα δεν μας δίδαξε το παρελθόν, τίποτα δεν μάθαμε με την πανδημία. Φανταστείτε αν το μοναδικό νοήμον (δυστυχώς) ον πάνω στη γη αντί να σπαταλά ασύστολα χρήματα για τους εξοπλισμούς (αλήθεια ποιος είναι ο εχθρός;), αν λεω, τα διέθετε αυτά τα τεράστια ποσά σε άλλες δραστηριότητες όπως γεωργία, ανάπτυξη, εκπαίδευση, περιβάλλον, στήριξη των αδυνάτων χωρών, αλήθεια πως θα ήταν ο κόσμος μας; Προσωπικά δεν μπορώ να τον φανταστώ έστω και από αυτή τη ρομαντική άποψη και αυτό το θεωρώ αδυναμία. Ας ρωτήσουμε τα παιδιά καλύτερα και μετά τους συγκάτοικους μας τα συμπαθή ζωάκια. Ίσως εκεί να βρίσκεται η απάντηση.

Όλα αυτά λοιπόν με κάνουν να μην απολαμβάνω όσο θα ήθελα τον ερχομό του.

Όλοι εμείς του ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο και να μας εκπλήσσει πάντα ευχάριστα. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να αποσπάσει την προσοχή μας από τον πραγματικό κόσμο που ζούμε. 

Συγχαρητήρια Λουκά! 

Τελευταίο αντίο...

 Χθες το απόγευμα 6/4/2022 έφυγε για το τελευταίο του ταξίδι ο Σπύρος Χρονόπουλος, σε ηλικία 82 ετών. Άλλη μια χαρακτηριστική μορφή του χωριού μας, έφυγε από κοντά μας για πάντα. Ένας πραγματικός πατριώτης, φίλος, ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Υπήρξε τυχερός, γιατί επί χρόνια είχε στήριγμά του την αγαπημένη του σύζυγο Δήμητρα Σωτηροπούλου. Ξεκινώντας από τη γενέτειρά του έφυγε το 1964 με τη σύζυγό του στη Γερμανία. Εργάστηκε χρόνια εκεί, μα η αγάπη του για την πατρίδα τον έφερε πίσω το 1978. Ενεργό μέλος του Πολιτιστικού συλλόγου Ταξιαρχών, χορηγός και βοηθός του.

Η κηδεία του θα τελεστεί τη Δευτέρα 11/4/2022, στις 11πμ από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα και η ταφή θα γίνει στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Το Δ.Σ του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εκφράζει τα  θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του. Στη σύζυγό του Δήμητρα, στα παιδιά του Φώτη και Θανάση, στα εγγόνια του και σε όλους τους συγγενείς του.

Καλό ταξίδι αγαπημένε μας Σπύρο. Αιωνία σου η μνήμη. Καλό παράδεισο.

Δυστυχώς Λιγοστεύουμε...

Δυσάρεστα τα μαντάτα σήμερα. Χθες Παρασκευή 25 Μαρτίου 2022, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών ο Γιώργος Παναγόπουλος του Πέτρου. Άνθρωπος της Μοφκίτσας, πατριώτης, φίλος,  γείτονας. Γεννήθηκε το 1950, δύσκολες εποχές, δύσκολα χρόνια για νέους κι όμως εξελίχθηκε. Υπηρέτησε το ναυτικό, όπου και διετέλεσε πρόεδρος της Πανελλήνιας ένωσης Προσωπικού Λιμενικού  Σώματος. Δημιούργησε μια όμορφη οικογένεια. Απέκτησε δυο κόρες και τέσσερα εγγόνια που δεν χάρηκε όσο θα ήθελε. Βαρύ το πένθος στην οικογένεια αλλά και στο χωριό μας.

 Η κηδεία θα γίνει την Τρίτη 29 Μαρτίου 2022 και ώρα 2.30μμ από το κοιμητήριο Κόκκινου Μήλου.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" συλλυπείται την οικογένειά του.

Γιώργο καλό Ταξίδι στη γειτονιά των Αγγέλων. Καλό Παράδεισο...

Τελευταίο αντίο...

Έφυγαν από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ο Μανώλης Ζαγορίτης και η πατριώτισσα μας και σύζυγός του Μαρία Σβανά. Μια ζωή μαζί πορεύτηκαν, αλλά και μαζί οδηγήθηκαν και στην τελευταία τους κατοικία.

 Ανείπωτη θλίψη σκόρπισε ο θάνατος τους, καθώς προσβλήθηκαν από κορωνοϊό, και έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι, με μόνο λίγες ώρες διαφορά. Ο Μανώλης πέθανε το Σάββατο 19/2/2022 και η Μαρία τη Δευτέρα 21/2/2022.  Συγγενείς και φίλοι τους είπαν το τελευταίο αντίο από τον Ιερό Ναό νεκροταφείου Αγ. Αναργύρων την Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2022.

Στα παιδιά τους Βασίλη, Θανάση αλλά και στους υπόλοιπους συγγενείς, ευχόμαστε θερμά συλλυπητήρια, να ζήσουν με υγεία και να τους θυμούνται με αγάπη.

Καλό Ταξίδι Μανώλη και Μαρία. 

Ευχές Χριστουγέννων!

 Οι γιορτές των Χριστουγέννων έφθασαν και όλοι έχουμε τη διάθεση τις άγιες αυτές ημέρες να ευχηθούμε στους φίλους, στους πατριώτες, στην οικογένειά μας αγάπη, γαλήνη, Φως, ευτυχία! Ας είναι το Ξεκίνημα της Νέας Χρονιάς αφετηρία μίας δημιουργικής εποχής. Αυτά τα Χριστούγεννα ας αναστηθεί το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων, ας ζεσταθούν οι παγωμένες καρδιές μας και ας ευχηθούμε σ’ αυτούς που αγωνίζονται για την ζωή αυτό που τους αξίζει. Χρόνια πολλά! Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το 2022! 

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Γενική Συνέλευση - Αρχαιρεσίες στο σύλλογο Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ"!

Καλούνται τα Μέλη του Εξωραϊστικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών Ολυμπίας Ηλείας «Η Μοφκίτσα», σύμφωνα με το άρθρο 13 του Καταστατικού, σε Τακτική Γενική Συνέλευση, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, Βουλής 34, στις 24 Οκτωβρίου 2021, ημέρα Κυριακή και ώρα 11.00 π.μ., με θέματα ημερήσιας Διάταξης:

• Διοικητικό και Οικονομικό Απολογισμό του απερχόμενου Δ.Σ της περιόδου 2018-2021
• Οικονομική Έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής της ίδιας περιόδου.
• Εκλογή Νέου Διοικητικού Συμβουλίου και Εξελεγκτικής επιτροπής για τη διετία 2021-2023

 Αγαπητοί συμπατριώτες και φίλοι, .

Μετά από μια δύσκολη, παγκοσμίως συγκυρία η οποία καθήλωσε τόσο τις δράσεις όσο και τις διαδικασίες εκλογής νέου διοικητικού συμβουλίου, επανερχόμαστε στην κανονικότητα.  Οι προβλέψεις δίνουν επανεκκίνηση. Ευχόμαστε να μην ξαναζήσουμε το φετινό καλοκαίρι,  οι προβλέψεις να πέσουν μέσα και να ξεκινήσει πάλι η διεξαγωγή των δράσεων και η λειτουργία των συλλόγων κανονικά.

Διενεργούμε τις εκλογές του συλλόγου μας στις 24 Οκτωβρίου και ευελπιστούμε ότι θα είσαστε κοντά μας. Να στηρίξουμε το Νέο Δ.Σ του Συλλόγου μας που θα εκλεγεί.  Η συμμετοχή μας είναι η δύναμή του.

 Να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο για την επίλυση προβλημάτων του χωριού μας.

Για τη διοργάνωση πολιτιστικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων και τη σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ των κατοίκων του χωριού μας.

Στόχος όλων μας είναι να μην εγκαταλειφθεί το χωριό το οποίο δυστυχώς μετράει όλο και λιγότερους κατοίκους. Σας περιμένουμε λοιπόν σε ένα αντάμωμα με όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, για να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα του συλλόγου μας.

Σας ευχαριστούμε.

Το Δ.Σ.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

 Άλλη μια χρονιά χωρίς να βρεθούμε στο χωριό μας. Χωρίς τους συγγενείς, τους φίλους, τους πατριώτες! Άλλη μια χρονιά σε καραντίνα. Ας τα κρατήσουμε όλα για του χρόνου, για να τα  απολαύσουμε μαζί αγκαλιασμένοι! 

O Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται σε όλους Χρόνια Πολλά, Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση! 

Στερνό Αντίο...

 

Η καμπάνα του χωριού μας σήμερα κτυπάει πένθιμα.

Ξεκίνησε σήμερα το πρωί για το μεγάλο ταξίδι ο μπάρμπα Θανάσης Σωτηρόπουλος. Κάπου εκεί ψηλά στον ουρανό, του έχουν ετοιμάσει τραπέζι και τον περιμένουν.   

Τον περιμένει η παλιοπαρέα του χωριού του. Του χωριού που γεννήθηκε και αγάπησε. Εκεί θα συναντήσει την γυναίκα του Σοφία, τους φίλους του Δημήτρη Κατσάμπουλα, Φώτη Θάνο, Νίκο Αγραπιδά...  και πολλούς άλλους πατριώτες. 

Υπάρχουν άνθρωποι που η γραμμή της ζωής είναι μικρή. Στον μπάρμπα Θανάση ήταν απλόχερη. Πλήρης ημερών 95 ετών αναχώρησε από αυτόν τον μάταιο κόσμο.

Πέρασε από την ζωή και άφησε το στίγμα του, την αρχοντιά του, την λεβεντιά του. Διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας Ταξιαρχών για μία τετραετία.  Άνθρωπος Αγαπητός, Μερακλής, Γλεντζές, οικογενειάρχης.

Κάποιες φορές είναι δύσκολο να εκφράσεις την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Έζησε  και κίνησε σιωπηλά και γαλήνια για τον ουρανό.

Θερμά συλλυπητήρια στα παιδιά του Τάκη, Ντίνα, Δήμητρα, Σωτήρη, στα εγγόνια του και όλους τους συγγενείς και φίλους του.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Σάββατο 30/1/2021, ώρα 1 το μεσημέρι στην αγαπημένη του Μοφκίτσα.  

Καλό Ταξίδι μπάρμπα Θανάση. Καλό Παράδεισο!

Τα φετινά μας Χριστούγεννα να είναι μέσα στο σπίτι!

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται στα μέλη και τους φίλους του Καλά Χριστούγεννα και Καλή Πρωτοχρονιά! Η Γέννηση του Χριστού ας σημάνει την αρχή για μια καλύτερη ζωή γεμάτη αλήθεια και φως. Οι μέρες των Χριστουγέννων ας μεταφέρουν τη μαγεία τους στο σπίτι μας και ο Άγιος Βασίλης ας εκπληρώσει τις ευχές όλων μας!

Θα είναι διαφορετικά τα φετινά Χριστούγεννα. Χριστούγεννα μέσα στο σπίτι. Το 2020 ήταν μια δύσκολη και περίεργη χρονιά. Μια χρονιά που μας έκανε να νοιώσουμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Μας πήρε μακριά  από συγγενείς και φίλους, μας στέρησε τις βόλτες, τις συναντήσεις και την ανεμελιά. Μας στέρησε μια αγκαλιά και μας υποχρέωσε να κρύψουμε το χαμόγελό μας. Μας έκανε όμως πιο δυνατούς, μας έκανε να αντισταθούμε στα δύσκολα και θέλω να πιστεύω ότι θα βγούμε υγιείς - ασφαλείς μέσα από όλο αυτό.

"Το Δενδράκι από θαλασσόξυλα"  είναι από το κατάστημα "Αληθινά Ψέματα - Κοσμήματα" της οικογένειας των αγαπημένων φίλων και κατοίκων του χωριού μας Βαγγέλη και Αφροδίτης Ρακαντά. Διεύθυνση: Αγ. Ιωάννου 31, Αγ. Παρασκευή

Χρόνια Πολλά!

Η ΓΕΡΙΚΗ ΕΛΙΑ!

Κατερίνα Μπαχάρη-Κουτσουνά

 Σοφή γερόντισσα μιλά και φρονιμάδες στέλνει.

Χρόνος σαπίζει τα πλευρά μα η ψυχή εμμένει....

κι αντέχει αιώνες το χιονιά , τη ζέστη, το λιοπύρι.
Ο κάθε κλώνος ακριβό, θείο λιβανιστήρι !

Ελιά αγέρωχη βαστάς στον ακριβό μου τόπο,
που σου πληρώνει αγόγγυστα νοίκι, φαΐ και κόπο !

Γραμμένη η ιστορία σου πάνω στο χοντροκόρμι,
εσένα δε φοβίζουνε πλαγιές, ξέρες και όρμοι!

Μιλά η εικόνα σου για σε! Μιλά η αρχοντιά σου !
Ξυπνάει συναισθήματα η γέρικη ματιά σου !

Κάποτε που εμάζευα κι εγώ τις μαυρομάτες,
πράσινες και γυαλιστερές, μελίχλωρες , λαδάτες,

με νάζια ,με καμώματα κι ας πλήγωνε η τέμπλα,
μου ´στελνες παιγνιδίσματα, ελίτσες κράζαν μπέμλα !

Με τα μικρά χεράκια μου και με την παροιμία της νόνας,
καλάθι ευθύς αυγάτιζε και στην κορφή κορώνας

τα στολίσματα, χαράς επιθυμία , αγάπης ευθυμία.
Και γιόμιζε το σπιτικό λαδάκι κι ευλογία με τη μία !

Ξιδάτες μα και φουρνιστές, σκαστές στη σαλαμούρα 
κι ολάκερες ξεπικριστές σου διώχναν τη λιγούρα...

Πόσες γενιές σ´ακούμπησαν κι έδωκες την ευχή σου !
Σα μάνα, σα γερόντισσα κι ας μένεις μοναχή σου !

Βλογάς το χώμα του βουνού, της ρεματιάς ,της λάκκας.
Αυγερινός σε κυνηγάει σ´άστραμα ασημοπλάκας...

Θωρώ σε εκεί γερόντισσα, θωρώ σε κι αγναντεύω .
Τα περασμένα αναζητώ ,με δάκρυ τα κοντεύω...(τα πλησιάζω, τα φέρνω κοντά )

Μετρώ τους ρόζους στη σειρά και τους αξιολογάω.
Χαρά σ´αυτούς, σε σένανε το μπόι σας νογάω.....

Σαν κάνω αποτίμηση του θησαυρού που υπάρχει,
δεν το ζυγίζω μάλαμα , ασήμι σε διαμάχη....

Ζυγιάτορας είν´ η ψυχή κι αυτή κατάβαθά της 
βάνει τα ζύγια απλόχερα , τσουβάλια τ´αγαθά της.

Και μια ψυχούλα παιδική στων χρόνων το φορτίο,
ευχαριστώ θα πει κορμέ ,ελιάς ιερατείο !

Τώρα κι αυτή μεγάλωσε , τα συναισθήματά της
γαζώνουνε τους πόνους σου με τα ενθυμήματά της !

Ένα καντήλι θαλερό στης εκκλησιάς την πόρτα ,
ένα λυχνάρι κάποτε κι ένα ροΐ σαν πρώτα, 
αγιάζανε περίτρανα ένα φαΐ με χόρτα.

Κι ο ποιητής αναφωνεί : 
Μια ελιά κι ένα καράβι τον κόσμο φτιάχνει απ´ την αρχή ,
τρανό το ´χει καμάρι ! Τ´αμπέλι βγάζει ιαχή !

Ελιά ,μητέρα του καλού, του τόπου μου καμάρι,
βάστα γερά , γεράματα για σε του νιού το δυναμάρι !

ΠΕΡΔΙΚΟΝΕΡΟ (Περδικόβρυση η Μοφκιτσάνα)!

Επιμέλεια: Κατερίνα Μπαχάρη-Κουτσουνά

Ο χρόνος που μνημείο σ´έχει κάμει,

σου φόρτωσε το βάρος του σαθρό.

Πίστεψε τ´όνειρό σου θα προκάμει

τις πέρδικες να σου ´στελνε σωρό!

Στιχάκια της αγάπης ξεχασμένα

στου ποιητή το στόμα τρέχουν σα νερό.

Τα θραύσματα της πέτρας ένα-ένα

διάσπαρτα στων αιώνων τον καιρό.

Στο δροσερό νερό σου κατεβαίναν

οι πέρδικες καμάρι του βοριά.

Τη θέα του λιμπιού σου τη βαραίναν

τόσα λιογέρματα στα γύρω τα χωριά!

Φθινόπωρα, Άνοιξες και Καλοκαίρια,

η Πλεύρη άνοιγε αγκαλιά χειροπιαστή.

Και τ´άστρα, τ´ουρανού τα καντηλέρια

στις νύχτες σου ομορφιά ζωγραφιστή.

Και στου τσοπάνου τ´ανοιχτά τα χέρια

στην πλάτη η γλίτσα ομορφιά ζωγραφιστή.

Τα τσοπανόσκυλα να λάφτουν τ´αγιονέρια,

τα γιδοπρόβατα φωτογραφία πλουμιστή.

Πόσοι να εσκιούψαν το νερό σου να φιλήσουν;

Πόσοι να εδώκαν όρκους παρθενιάς;

Πόσες νεράιδες να έστησαν καρτέρι

στο νου της κάθε ερωτευμένης νιας;

Οι βοσκοπούλες μέσα στο ταγάρι

την πίστη του έρωτα έχουν και κεντούν.

Και τα βοσκόπουλα γεμάτα χάρη

αγάπη κι έρωτα με το σουραύλι απαντούν.

Οι Λίμνες στων αιώνων τις προθήκες,

ποιος ξέρει ποιες φιγούρες νοσταλγούν;

Των κοριτσιών τις παρακαταθήκες

ή στων ερώτων τσαλιμάκια ασελγούν;

Ποιος ξέρει θάματα πόσα κρυμμένα,

επήραν στου χαμού τους την ορμή!

Ας ήταν μια ματιά στα περασμένα

να έριχνα ετούτη τη στιγμή!

Εικόνες του μυαλού τρελές σα νιάτα

στην αύρα της γητειάς της ρεματιάς,

ακούραστα της εργατιάς τα πιάτα

σε αγέραστο τον κόπο της ματιάς.

Η Δύση όλη στα πόδια σου πεσμένη,

το Νότο ξαπλωμένο τον θωρείς.

Ποτέ σου δεν σε είδα κουρασμένη,

συχνά και τα καλά σου όταν φορείς!

Αγία η ροή σου προστατεύει

Λίμνες, Μπουρνιά και Κόλυμπο σιμά.

Απλώνει στου Καλού τα κάλλη και νταντεύει,

στις ρεματιές τους πόθους ακουμπά.

Γλυκειά του νόστου ανατριχίλα με χαϊδεύει.

Γλυκειά των παιδικών μου πόθων η ριπή.

Γλυκειά η ματιά μου όταν με παιδεύει

στο διάβα του καιρού σαν αστραπή!

Η ΒΡΥΣΗ στο ΠΛΑΤΑΝΟΥΛΙ!

Η Νέα Βρύση στο Πλατανούλι!

Της Κατερίνας Μπαχάρη-Κουτσουνά

ΤΟ Πλατανούλι είναι μια τοποθεσία έξω από το χωριό περίπου σ' ένα χιλιόμετρο απόσταση. Σημείο αναφοράς στις εξορμήσεις των χωρικών όταν επρόκειτο να πάνε στα χωράφια τους στη γύρω περιοχή ή στον Κάμπο. (Με την ονομασία Κάμπος εννοούσαν το κάτω πεδινό χωριό, όπου είχαν τα κτήματά τους κι ο καθένας είχε χτίσει και ένα υποστατικό για τις ανάγκες των αγροτικών τους εργασιών. Πολλοί είχαν χτίσει κανονικά σπίτια, όπως ο Νίκος Ανδρικόπουλος ή Σκουρλίνος, ο Προκοπόγιαννης, ο Θοδωρής Κάππος (μάλλον ο πατέρας του ο Γιάννης Κάππος), ο Σπήλιος Αλεξόπουλος, ο Τάσης Μπαντές, οι οποίοι είχαν σπίτια και στο πάνω χωριό, αργότερα όμως έμεναν σχεδόν μόνιμα κάτω. Ο δρόμος που συνέδεε το πάνω με το κάτω χωριό περνούσε από αυτή την περιοχή, το Πλατανούλι). Το Πλατανούλι ξακουστό για το γέρο πλάτανο απ´όπου είχε και τ´όνομά του είχε νερά που έρχονταν από το βουνό επάνω, τη Μεγάλη Ράχη, ίσως κι ακόμα πιο ψηλά τα τράβαγε το ρέμα που μάζευε τα πολλά νερά και τα ´ριχνε στη θάλασσα στον Κάμπο,  ανάμεσα στο χωριό Θολό και στην τοποθεσία Παλιοκάραβο. Εκεί στο δρόμο δεξιά όπως πάμε στον Κάμπο,  (καρσί στην Περδικόβρυση, άλλη τοποθεσία προς τη Μεγάλη ράχη και στο δρόμο προς το χωριό Καλύδωνα), ανάβλυζε πλούσιος άμπουλας πεντακάθαρο νεράκι κι απέναντι ήτανε φυτρωμένο ένα πλατανάκι έξω από τη λαγαδιά. Εξ´ου και Πλατανούλι, μικρό πλατάνι που θέριεψε με τον καιρό και στα δικά μου χρόνια γερασμένο αλλά πανέμορφο χάριζε τον ίσκιο του ,,σε κοσμο και κοσμάκη,, και σε ζωντανά.

Η Παλιά βρύση στο Πλατανούλι!

Αυτό το νεράκι οι Μοφκιτσάνοι του παλιού καιρού το μάζεψαν κι έφτιαξαν μια όμορφη πέτρινη βρυσούλα με αέτωμα, γούρνα, λιμπί και τουράκι. Η βρύση είχε λιγοστή αλλά μόνιμη ροή. Ξεδίψαγε ανθρώπους, ζωντανά, περαστικούς. Τη στοίχειωσαν μύθοι με νεράιδες και ερωτικές ιστορίες. Εκεί δίπλα της δεξιά ήταν και κήπος του γέρο -Τζάνε που ο θρύλος λέει και έγινε στις μέρες μας οπτικά την οικοδέσποινά του τη συνεπήραν οι νεράιδες. Αυτό το γραφικό μέρος έμεινε μέσα μου, όπως και όλα τ´άλλα που αφορούν τη Μοφκίτσα, τον τόπο της γέννησής μου.

Η Νέα Βρύση στο Πλατανούλι!

Τώρα πια για λόγους που δε γνωρίζω, μάλλον για τη διαπλάτυνση του δρόμου, για να περνάει αυτοκίνητο ή τρακτέρ, έχουν μεταφέρει τη βρύση στην επάνω πλευρά του δρόμου, όπως πηγαίνουμε για τον κάμπο δεξιά μας, ενώ παλιά βρισκόταν στην κάτω πλευρά αριστερά μας κάτω από το πλατάνι. Υπήρχαν ,,κορύτες,, για να πίνουν νερό τα ζώα στη σειρά και αυλάκια που διοχέτευαν το περσευούμενο τρεχούμενο νερό στον ποτιστικό κήπο του Τζάνε στη δεξιά πλευρά, όπως κοιτάμε τη βρύση ή όταν έκοβαν το αυλάκι γιατί δε χρειάζονταν άλλο το νερό, και στη ρεματιά από κάτω λίγα βήματα από τη βρύση.

Αυθόρμητα μια μέρα όπως αναπολούσα τα παλιά βγήκαν από μέσα μου οι παρακάτω στίχοι:

 Η ΒΡΥΣΗ ΣΤΟ ΠΛΑΤΑΝΟΥΛΙ

Νεραϊδόβρυση σε λέγαν μα νεράιδα ήσουν κι η ίδια,

τώρα το μυαλό μου παίζει με της μνήμης τα παιγνίδια.

Ναού αρχαίου αέτωμα η σκέπη σου φαντάζει

και μέσα στην απλότητα όμορφους μύθους βγάζει.

 Στο δρόμο τους σε χτίσανε όμορφοι Μοφκιτσάνοι...

στον Κάμπο, στα χωράφια τους σαν έβγαιναν σεριάνι.

 Σε πάταγε ο δρόμος τους μα εσύ βάρος δε νιώθεις,

γιατί βαθιά στα σπλάχνα σου αγάπη μόνο κλώθεις.

Περαστικούς και βιαστικούς, βοσκούς κι αγρότες έχεις

 με το δροσάτο σου νερό ποτίζεις και τους τρέφεις.

Ο πλάτανος αντίκρυ σου χαζεύει τη θωρειά σου

 και προστατεύει με δροσιά ό,τι ποθεί η καρδιά σου.

 Σα δυο αδερφάκια στέκουτε κι οι δυο σας μες τα χρόνια,  

τώρα σε περιφρόνηση κι οι δυο σε καταφρόνια.

Ιστόρησες της Τζάναινας της νεραϊδοπαρμένης

το παραμύθι, στο χωριό καθ´όλα παινεμένης.

Οι στρατοκόποι από παντού φτάναν και ξεπεζεύαν,  

τα ζα τους εποτίζανε, δροσιά πολλή μαζεύαν.

Το ρέμα, νεραϊδόρεμα, που το νερό σου παίρνει

κυλάει μες τα πλατάνια σου στα υπόγεια κατεβαίνει.

 Γλιστράει το μούσκλι απάλαφρα, φιλιέται με την πέτρα

 και ο τσοπάνης σαλαγά τα πρόβατα στη δέστρα.

 Τ´άλογα οι καβαλάρηδες πεζεύουν να ποτίσουν

και τα γαϊδουρομούλαρα πάραυτα να φροντίσουν.

 Γλυκό σταφύλι το τσαμπί, το σύκο, το μπουρνέλι,

το κέρασμα της Θοδωριάς και λίγο κοκκινέλι.

Αφήνουνε την κόπρο τους μα εσύ δεν τους μαλώνεις,

 συντρόφοι σφήκες, σέρσεγκες, μέλισσες, καμαρώνεις.

Σε λίγο τσάγκουρο γυμνό εγίναν όλα μέλι,

 το ζωντανό μικρόκοσμο τίποτα δεν τον μέλλει.

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και τον τσακώσανε,

τα φιλιά που μοιραστήκαν οι δυο νιοί τ´απλώσανε...

Να στεγνώνουν στη θωρειά σου κι ούτε γάτα ούτε ζημιά τους,

μα από τότε και μετά κάθισαν ούλοι στ´αυγά τους!

 Πλατανούλι αγαπημένο σ´έχει η νιότη μου βαλμένο

κάστρο μέσα στην ψυχή της, άπαρτο μα και παρμένο.

 Με της θύμησης τη γλώσσα πλάθω ακόμα ιστορίες,

από κείνες που στο νου μου έμειναν σαν απορίες.

Στον κορύτο σου διαβαίνουν, ξεδιψούν τα όνειρά μου

 και στη γούρνα σου ποτίζω τα ακριβά φιλήματά μου.

Φύλλο πλάτανου μ´αγγίζει, λογαριάζω τις ευθύνες,

 μου ´πε η νόνα πως μ´αφήνει έξω η μοίρα από τις δίνες.

 Κι αν μια μέλισσα καθίσει στ´ αχειλάκι μου απάνω,  

τότε να ´χω και το νου μου για το κάτι παραπάνω.

Πλατανούλι της καρδιάς μου, τώρα που διαβήκαν χρόνοι,

 η αγκαλιά μας ξεμακραίνει κι έχουμε απομείνει μόνοι.

 Να είχε η θύμηση μολύβι να ζωγράφιζε στιγμές μας

με τον πλάτανο αντάμα να κοιτάει τις αιχμές μας...

Να ´μουνα κι εγώ παιδάκι να κρυβόμουνα στ´ αυλάκι,

να ´πιανα πεταλουδίτσες όταν θα ´πιναν νεράκι..!

 Τώρα αβέρτα ιστορίες πλάθει το φτωχό μυαλό μου

 Μια για σένα, μια για μένα κι ούλες στο λογαριασμό μου.

Ο Άγιο Θόδωρος πιο πάνου, έρημος κι αυτός, μονάχος,

κάθε που γιορτάζει, μόνος, ούτε νια ούτε ξωμάχος!

Μόν´ τα πέλαγα αγναντεύει και σου στέλνει τα φιλιά του,

 κι από την Ιτιά το ίδιο! Το χωριό στην αγκαλιά του.

(παρ´ότι δε φαίνεται όλο το χωριό από τον Άη Θόδωρο!)

Το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων