Επίσκεψη του 3ου Γυμνασίου Πύργου και πάλι στο χωριό μας!!

Επίσκεψη του 3ου Γυμνασίου Πύργου στο χωριό μας, με τη συνοδεία εκπαιδευτικών, στο πλαίσιο των σχολικών δραστηριοτήτων τους!! Επικεφαλής των εκπαιδευτικών η κα Κατερίνα Μαρμαρινού. Ευχαριστούμε τους καθηγητές αλλά και τους μαθητές για την επιλογή του χωριού μας για δεύτερη φορά   και τους ευχόμαστε καλή επιτυχία! Στην υποδοχή και την ξενάγηση βοήθησαν ο πρόεδρος του χωριού Θάνος Γιάννης και ο γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών Μάνθος Κατσάμπουλας!

Καθίσαμε και πάλι στα θρανία μας! Όπως παλιά!!

Πετρώματα μαθητών της εποχής του σχολειού στις δόξες του!

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" έκοψε την Πίτα του!

Με τη συμμετοχή αρκετών συγχωριανών και φίλων, έγινε και φέτος η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του συλλόγου μας, σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017  στην Ταβέρνα της Πλάκας «Ο Γέρος του Μωριά», με καλό φαγητό, απαλή μουσική, άψογη εξυπηρέτηση μέσα σε φιλόξενο, φιλικό, οικογενειακό και ζεστό περιβάλλον! Ανταλλάξαμε ευχές για μία χρονιά δημιουργική και γεμάτη υγεία. Επίσης, εκφράστηκαν ιδέες από την Πρόεδρο του συλλόγου Ντόρα Παναγοπούλου για τις δραστηριότητες του συλλόγου για τη χρονιά που διανύουμε. Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο πρόεδρος του χωριού μας Γιάννης Θάνος ο οποίος αναφέρθηκε σε ενέργειες που γίνονται σε συνεργασία με το Δήμο και την Περιφέρεια, ώστε να λυθούν διάφορα προβλήματα που απασχολούν το χωριό μας. Ακολούθησε η κοπή της Πίτας μας! Τυχερός ο μικρός Ανδρέας Κωνσταντάτος και εγγονός της Προέδρου. Ευχόμαστε να είναι πάντα γερός και τυχερός στη ζωή του. Όλοι περάσαμε όμορφες ώρες ξενοιασιάς, με αγαπημένα και γνώριμα πρόσωπα! 

Το  Διοικητικό Συμβούλιο  ευχαριστεί όλους όσους παραβρέθηκαν, αφού με την ενεργό συμμετοχή τους συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων του συλλόγου μας, που δεν είναι άλλοι από τη σύσφιξη των σχέσεων των συμπατριωτών μας και συγχρόνως μας εξοπλίζουν με δύναμη και κουράγιο να συνεχίζουμε τις προσπάθειές  μας  για το καλό των συμπατριωτών μας και γενικά του χωριού μας!

Και του χρόνου με υγεία! 

Ήταν κάποτε... Καινούργιο

Ένα όμορφο ποίημα κόσμημα ψυχής και καρδιάς, γραμμένο από τη συμπατριώτισσά μας και δασκάλα Κατερίνα Μπαχάρη - Κουτσουνά! Δημοσιεύθηκε στο Fb στις 23 Ιανουαρίου 2017 με πολλές και όμορφες κριτικές! Μία όμορφη τέτοια κριτική, την παραθέτω της Μαρίας Δαγρέ. Όπως λέει και η ίδια η Κατερίνα τα όμορφα πράγματα πρέπει να τα μοιράζεσαι και με άλλους ανθρώπους! Έτσι έκρινα σκόπιμο να το μοιραστώ και εγώ μαζί σας. Θεωρώ και δημοσιεύω αυτό το αριστούργημα και για έναν άλλο λόγο! Θα ήθελα να εξάρω την προσπάθεια, ανθρώπων του χωριού μας "της Μοφκίτσας" που ασχολούνται με αυτό,  με την ευχή να μας εκπλήσσουν πάντα υπέροχα! Κατερίνα μας σε ευχαριστούμε πολύ!

Ένα έργο τέχνης διακοσίων ετών, μουσειακό κομμάτι, που βγήκε στην κυριολεξία από τα σκουπίδια!

Αυτό δεν το δημιούργησα εγώ, όπως καταλαβαίνετε, όμως η ιστορία του είναι καταδική μου!

Απολαύστε το!

"Μια φορά κι έναν καιρό....ήταν μια κόρη λυγερή, κόρη ξανθομαλλούσα, π´άστραφτε σαν καθότανε, βροντούσε σαν περπάτα ! Όλου του κόσμου ο χρυσός, κοσμούσε τα μαλλιά της, κι όλα τα ρόδα, τα πουλιά ,μέσα στην αγκαλιά της!

Κοιτά τον ήλιο ,την αυγή, το γιόμα και τη δύση!
Όνειρα κάμνει ολημερίς, όνειρα μέρες κι ώρες!
Πλάθει ιστορίες προσμονής, πλάθει και παραμύθι!
Το παραμύθι τ´ς άκουσε κι ήρθε σιμά στ´αυτί της, κάτι της εψιθύρισε, κάτι της απεκρίθη!
Με μιας σηκώθηκεν η νια, φουριόζα και κεφάτη!
Ερόδισαν τα μάγουλα, τα χείλη εκκοκινήσαν!
Εντύθηκεν, στολίστηκεν και σιγοτραγουδούσε!
Την άκουσεν η μάνα της, την πλάνεψε με λόγια:
Τι έχεις εσύ κορούλα μου, λαφίνα μου, καρδιά μου!
Για πού καλή μ´στολίστηκες, για πού καλή μου στέργεις;
-Εκοίταξε τη μάνα της με βλέμμα πονηράδας.
Σα να τηνε κατάλαβε η μάνα κι αποσιώπα, μα η κόρη όλο γλυκύτητα, η κόρη όλο νάζι:
-Ήρθε, μανούλα μου καλή, ήρθε η καλή μου μοίρα και μ´απεκρίθη μάνα μου, προικιά να ετοιμάσω!
Έτοιμα είναι τα προικιά, έτοιμα και τα ρούχα!
Καλώς νά ´ρθει κορούλα μου, καλώς να περπατήσει, στης αφεντιάς σου την καρδιά, χρυσή καρδιά ν´αφήσει!
Βελούδο είχε στα χέρια του, βελούδα στο ταγάρι και του έλειπε το κέντημα, το χρυσοκεντημένο!
Είπε πως είναι της καρδιάς, σ´αυτήν τόχει ταγμένο !Άνοιξε το ταγάρι του, έβγαλε το βελούδο έβγαλε το μεταξωτό, τις μεταξοβελόνες, τον κόθρο, τις μεταξωτές κλωστές τις συρματένιες, τ´ακούμπησε στα γόνατα, με γνέφει και με λέει:
Όταν θα βγει ο Αυγερινός και βασιλέψει η πούλια, όταν το σεληνόφωτο τριάντα στροφές γυρίσει, κι έρθω κι εγώ ξανά σε σε, να τόχεις τελειωμένο!
Το βέλος του ,αφού έριξε στην τρυφερή καρδιά της και την εμάτωσεν με μιας και την οικειοποιήθη, βιτσιά δίνει τ´αλόγου του, το σύννεφο τον παίρνει κι αφήνει πίσω τη γλυκειά την προσμονή στην κόρη.
Η κόρη εχάθη στ´όνειρο, η κόρη απεκοιμήθη.
Ροδιά της παρουσιάστηκεν, ροδιά γεμάτη ρόδια, λαχταριστά χρυσόροδα με ανθούρια για γιρλάντα. Έγινε ξάφνου η ροδιά όμορφη, πανωραία ! Βαστά μολύβι και χαρτί και ζωγραφιά της δίνει! 
Απλώνει καταπάνω της το μαγικό ραβδί της. Χρυσόσκονη τη γιόμισε, ευχές και προκομάρα!
Πετάχτηκεν η κοπελιά, σαν αστραπή επετάχτη! 
Άρπαξε το μεταξωτό το σκέδιο, τη βελόνα, πήρε και τη χρυσοκλωστή κι άρχισε να κεντάει!
Αέρας στα χεράκια της, φτερά στα όνειρά της!
Κεφάλι δεν εσήκωνεν κι ο χρόνος εκυλούσε, μα το γεμιστοπλούμιδο κέντημα δεν τελούσεν!
Μέτραγεν τους Αυγερινούς, μέτραγεν και τις Πούλιες!
Η τελευταία ήτανε, η μέρα που θα ´ρχόταν, ο πρίγκιπας ο μορφονιός να τηνε καμαρώσει.
Κέντησε τα χρυσόροδα, κέντησε τα λουλούδια. Πλέκει νταντέλα όμορφη, νταντέλα κοπανέλι. Την έραψε στις άκριες του, το πλούμισε περίσσεια !
Έγειρε η μέρα έγειρε και η κόρη αποτελειώθη ! Μα δεν εβαρυγκώμισε και δεν τα παρατάει !
Θέλει να φτιάξει το σκοινί, τις φούντες και τους κόμπους!
-Σήκω τρυγόνα μ´να χαρείς, σήκω να ξαποστάσεις. Σήκω να μοσκοβολιστείς και τ´άσπρα να φορέσεις! Η Πούλια πάει να φανεί και συ δε θα τελέψεις;
Έβγαλεν αναστεναγμόν η κόρη κι εφοβήθη, εκοίταξε τον ουρανόν που βγάζει ωραίον άστρον.Δυο δάκρυα εκυλήσανε στα ροδομάγουλά της!
Και ´κει που η κόρη ελίγωσε κι εθόλωσεν ο νους της, βλέπει σύννεφο να ´ρχεται απάνω καταπάνω!
Βλέπει τον νέο στ´άλογο, τον βλέπει αρματωμένο.
Κρατάει ολόχρυσο σκοινί ολόχρυσο γιορντάνι.
Παίρνει απ´ το χέρι της τη νια και τηνε σταίνει ολόρθη!
Πέπλο βάζει το κέντημα και ζώνη το γιορντάνι.
Της βάζει αστέρια στα μαλλιά και λούλουδα στα χέρια!
Της δίνει ολόζεστο φιλί ,την πιάνει από τη μέση.
Ζωντάνεψε η κοπελιά, τόνε φιλά κι εκείνη!
Η μάνα της την ευλογά και το σταυρό της κάμνει.
Με την ευχή μου κόρη μου, παιδιά ,κόρες κι αγγόνια!
Μπροστά η Πούλια κι ο στρατός των αστεριών αντάμα ,το ζεύγος οδηγήσανε στο νυφικό κρεβάτι!
Ήρθανε χρόνοι για παιδιά, για κόρες για εγγόνια, ήρθαν και για δισέγγονα όμορφα παλληκάρια!
Επέρασ´ η ζωούλα της μέσ´σε χαρές και λύπες!
Έφυγε ,πίσω αφήνοντας το χρυσοκέντημά της!
Πήραν το κόρη, νύφες της κι εκάμαν τη δουλειά τους, μα δεν το τίμησε καμμιά το χρυσοκέντημά της!
Κουβάρι το εκάμανε και στα παιδιά το δώκαν, μπάλα να παίζουνε μ´αυτό, τρελής ο κόπος ήταν!
Έτσι την αποκάλεσαν τη χιλιοχρυσοχέρα !
Το ´παιξαν τα παιδόπουλα το χιλιοβασανίσαν. Σα να μην έφτανε αυτό σε τενεκέ το ερίξαν.
Το βλέπει κόρη, επίσκεψη επάαινε να κάμει! Μέσα στα σκουπιδόχαρτα κοιτάει και κάτι λάμπει!
Ρωτάει αν είναι κέντημα, γιατί ´ναι πεταμένο!
Της νόνας είναι, προ προ γιαγιάς κι είναι τσαλακωμένο.
Στο νου να το πετάξετε τόχετε το καημένο;
Να τ´αγοράσω θα ´θελα αν είν´μελετημένο!
Σκύβει σιμά στον τενεκέ το χαρτογεμισμένο, παίρνει με περιφρόνηση το κέντημα το χιλιολερωμένο !
Κουβάρι τόκαμε με μιας και πεταχτό το στέλνει στην αγκαλιά μου την πλατειά, όπου το περιμένει!
Ο θησαυρός στην πόρτα μου, μωρό τραυματισμένο!
Είπα μεγάλο ευχαριστώ και το φευγιό βιασμένο.
Πήγα στο σπίτι, τ´άπλωσα, το κοίταξα με λύπη και κάθε τρύπα, μολυβιά ,μου ετρύπαγε τα στήθη!
Το ´πλυνα, το κανάκεψα, τραγούδι του είπα ένα, τη χρυσοχέρα προγιαγιά μνημόνευσα για μένα!
Τώρα ,το δίνω και σε σας, να το ευχαριστηθείτε και να το καμαρώσετε, γιατί άλλο κανένα!
Μοναδικό ,παντοτινά κι είναι απ´ τα περασμένα!"

Κατερίνα Κουτσουνά

Ευχαριστώ και ελπίζω ότι το μήκος της ιστορίας-ποιήματος δεν θα είναι πρόβλημα!
Το έγραψα μέσα σε λίγες ώρες κατ´ ευθείαν εδώ και θα ήθελα να δημοσιευτεί, όχι τόσο για μένα, αλλά για το ίδιο το κειμήλιο, που όμοιό του δεν υπάρχει!
Έψαχνα να βρω χειροποίητο μεταξωτό του αργαλειού, όμοιο ή παρόμοιο για να το αντιγράψω, λόγω της φθοράς που έχει υποστεί, αλλά μου είπαν ότι πλέον δε βγαίνουν μεταξωτά σε αργαλειούς με τέτοια καλούπια! Μου πρότειναν δε να τους το πουλήσω για πολλά λεφτά, αλλά δεν δέχτηκα! Το θεωρώ κειμήλιο της δικής μου γιαγιάς ,μνημονεύοντας τη γυναίκα που με ενέπνευσε αυτή τη στιγμή να γράψω ένα ποίημα για να τιμήσω τα χέρια της, τον κόπο της, τη μνήμη της!
Ας είναι ευλογημένη! Θα ζητήσω δε από τους απογόνους μου, όταν γι αυτούς δε θα έχει αξία, να το προσφέρουν στο Εθνικό Μουσείο να κοσμεί μια προθήκη, η οποία θα καμαρώνει για το δυσεύρετο απόκτημά της!
Υ.Γ. Αποφάσισα να κάνω την ανάρτηση, γιατί πιστεύω πως τα ωραία πράγματα, πρέπει να τα μοιράζεσαι με τους άλλους ανθρώπους.

 Μαρία Δαγρέ Βρήκα στο χρονολόγιό σου, Κατερίνα, το ποίημα για το εργόχειρο, αυτό το έργο τέχνης διακοσίων ετών και το διάβασα, με προσοχή! Το διάβασα πολλές φορές, γιατί ήθελα να το χορτάσω! Δεν σου κρύβω, ότι μου άρεσε πάρα πολύ! Το βρίσκω ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! Μου θύμισε, παλιά δημοτικά τραγούδια, γραμμένα σε δεκαπεντασύλλαβο, όπως: "Το γεφύρι της Άρτας ", " Του νεκρού αδερφού ". Τα συγκεκριμένα ποιήματα, τα διάβαζε, με πολλή αγάπη, η μάνα μου και δάκρυζε, πάντα! Τόσο πολύ της άρεσαν! Παρ΄ότι λες, ότι είναι γραμμένο κατ' ευθείαν στο fb, χωρίς καμία επεξεργασία, φανερώνει ότι από μέσα σου ξεπήδησε, σαν χείμαρρος, ένα αξεπέραστο ταλέντο συναισθημάτων, που κατά τη γνώμη μου, αν το καλλιεργήσεις, θα μας δώσεις γλυκούς χυμούς και όμορφα διαμάντια! Κατερίνα, με συγκίνησες, διαβάζοντας την ιστορία, της όμορφης ξανθομαλλούσας κόρης, που με περισσή χάρη και αγάπη, κεντούσε με χίλια δυο πλουμίδια, το εργόχειρο, κάνοντας όνειρα και περιμένοντας, να έρθει το παλικάρι, να την πάρει μαζί του! Η πλοκή του ποιήματος, είναι εντυπωσιακή και οι εικόνες εναλλάσσονται η μία την άλλη, συνεχώς και αβίαστα! Έχεις μεγάλη ικανότητα, στην αφήγηση και συνεχώς, καθώς διάβαζα, το ποίημα, μου κέντριζες την περιέργεια, για το τι , θα γίνει παρακάτω! Φτάνοντας, στο τέλος της ιστορίας, ένιωσα άπειρη λύπη και άμετρη οργή, για την τύχη αυτού του κεντήματος, που με τόση αγάπη και πλάθοντας τόσα όνειρα, είχε φτιάξει, η πανώρια κόρη! Δυστυχώς, οι νέοι και οι νέες, σήμερα, δεν μπορούν να εκτιμήσουν την αξία, αυτών των θαυμαστών θησαυρών, που αποτελούν κειμήλια και είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά! Ευτυχώς, όμως, Κατερίνα μου, που έφτασε στα χέρια σου, αυτός ο πολύτιμος θησαυρός και θα τύχει της δέουσας προσοχής και αγάπης! Αυτό, που σκέφτηκες, να το προσφέρουν τα εγγόνια σου, στο Εθνικό Μουσείο, είναι ό,τι καλύτερο και χαίρομαι πολύ!!! Έτσι, θ' αναπαυτεί ήσυχα η ψυχούλα, της ξανθομαλλούσας κόρης κι από εκεί ψηλά, που είναι, θα χαμογελά ευχαριστημένη, βλέποντας το έργο, που έφτιαξε με τόση αγάπη, να κοσμεί μια προθήκη του Μουσείου και τους επισκέπτες, να περνούν και νο το θαυμάζουν! 

Η Ετήσια συνεστίαση του Συλλόγου μας - Κοπή Πίτας 2017!

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών Ηλείας «Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ»   προσκαλεί όλα τα μέλη και τους φίλους του, να παρευρεθούν στην ετήσια συνεστίαση του συλλόγου μας, η οποία θα πραγματοποιηθεί το μεσημέρι της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2017, στην πιο παλιά Ταβέρνα της Πλάκας «Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ», Μνησικλέους 27, Αθήνα. Τηλ: 210-3221.753. Θα γίνει και η Κοπή της πρωτοχρονιάτικης Πίτας. 

Ώρα προσέλευσης: 13.00 (Μεσημέρι)
Τιμή πρόσκλησης:  20 Ευρώ
Στη τιμή της πρόσκλησης περιλαμβάνεται:

• Πλήρες και πλούσιο Menu
• Κρασί και αναψυκτικά σε απεριόριστη κατανάλωση
• Ζωντανή μουσική.

Σας περιμένουμε όλους να περάσουμε μια όμορφη Κυριακή όπως εμείς ξέρουμε!

Να είμαστε όλοι εκεί... κόντρα στα σημεία των καιρών!

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Τελευταίο αντίο...

Έφυγε σήμερα αιφνίδια από τη ζωή, σε ηλικία 76 ετών ο Γιώργος (Γάκης) Σκαλτσάς και είμαστε όλοι σοκαρισμένοι από τα νέα του ξαφνικού θανάτου του. Σπούδασε νομική και εξάσκησε το επάγγελμα του Δικηγόρου. Τα τελευταία χρόνια έμενε μόνιμα στο χωριό που αποτελούσε χαρακτηριστική φυσιογνωμία του!  Υπήρξε φίλος, αγαπητός σε όλους, γλεντζές. Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, του Γιάννη και της Μαρίας.

Το Δ.Σ του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εκπροσωπώντας το σύνολο των μελών του χωριού μας, εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένειά του, τους συγγενείς και φίλους, για την απώλεια του εκλεκτού και αγαπητού σε όλους μας συμπατριώτη και ευχόμαστε ο Θεός να τους δίνει δύναμη.

Γάκη καλό ταξίδι!

Ναός του Απόλλωνα, συλλεκτικό ντοκιμαντέρ πριν ο ναός πριν σκεπαστεί!! Βάσσες - Bassae 1964 (with Greek subtitles)

Είναι το πρώτο φιλμ για το ναό του επικούρειου Απόλλωνα που έχτισε ο Ικτίνος στην κορυφή ενός βουνού.
Ο σκηνοθέτης (Jean-Daniel Pollet) μαγεύτηκε και είπε ότι αυτός ο ναός υπήρξε το κέντρο του κόσμου για κείνον. Έτσι λοιπόν τον κινηματογράφησε με ρυθμό ιερής τελετουργίας και το αποτέλεσμα αντάμειψε τις προσπάθειες του.
Ο ναός είναι κτισμένος κυρίως με ασβεστολιθική πέτρα και είναι χωρίς το άγαλμα του θεού Απόλλωνα.

«Εδώ μπορείς να υπάρξεις»

Εντυπωσιασμένος από τη γοητεία του αρχαιολογικού χώρου των Βασσών ο εξαιρετικός σκηνοθέτης Jean-Daniel Pollet, μόλις τον ανακάλυψε βρήκε ένα υπαρξιακό καταφύγιο λέγοντας «Εδώ μπορείς να υπάρξεις».Χαρακτήρισε τον τόπο ως άκρον άωτον της μαγείας και για μια δεκαετία τον θεωρούσε το κέντρο του κόσμου. Τον επισκέφθηκε πολλές φορές και τρεις ταινίες του έχουν αναφορές στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Η μία από αυτές «Βάσσες» είναι αφιερωμένη στο ναό. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ποίημα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει περιγράψει ως εξής τη σχέση του με τις Βάσσες:

«Πρωτοείδα το ναό των Βασσών κάνοντας το γύρο της Μεσογείου. Πρέπει λοιπόν να πω γιατί έφυγα, γιατί έκανα αυτόν το γύρο. Είχα επισημάνει το ναό σε μια λιθογραφία (όχι φωτογραφία) κάποιου βιβλίου, γιατί έγραφε ότι ήταν ο μόνος κτισμένος στα υψώματα της Πελοποννήσου και χωρίς θέα στη θάλασσα.

Εγραφε, επίσης, ότι αυτός ο ναός ήταν το τελευταίο έργο του αρχιτέκτονα του Παρθενώνα. Αυτό το έργο, μέσα στις μικροσκοπικές του διαστάσεις σε σύγκριση με τον Παρθενώνα, δίνει την εντύπωση κάποιου που γέρασε, που δεν έχει πια αλαζονεία, που σχεδόν δεν είναι πια Ελληνας, αλλά ξέρει μόνο να κτίζει σαν Ελληνας.

Αλλωστε, οι πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για να κτιστεί αυτός ο ναός, εξορύχθηκαν απ” αυτήν εδώ την ίδια περιοχή· βλέπει κανείς καλά ότι είναι γκρίζες σαν τις άλλες που είναι τριγύρω. Σε άλλους ελληνικούς ναούς χρησιμοποιήθηκε ένα συγκεκριμένο μάρμαρο, από ένα συγκεκριμένο λατομείο, αλλά πιστεύω ότι όλα είχαν πάνω-κάτω την ίδια προέλευση, το ίδιο χρώμα, την ίδια πυκνότητα και την ίδια αντοχή.
Για τις Βάσσες, σίγουρα υπάρχουν στοιχεία – θα μπορούσα να γνωρίζω περισσότερα αν είχα μελετήσει την ιστορία του ναού πιο εμπεριστατωμένα. Οπωσδήποτε, κάπου θα είναι γραμμένα. Αυτό που συγκράτησα, είναι ότι κτίστηκε για να ξορκίσει ένα λιμό, μιαν αρρώστια (ίσως πανούκλα) που, εκείνη την εποχή, είχε ρημάξει την περιοχή. Είναι πολλές οι ενδείξεις που ενισχύουν αυτή την εικασία, αλλά δεν τις θυμάμαι πια.
Θυμάμαι, όμως, άλλη μια ιδιαιτερότητα: συνήθως, στο κέντρο κάθε ναού υπάρχει μια θέση όπου μπαίνει ένα άγαλμα: το άγαλμα κάποιου θεού στον οποίο υποτίθεται ότι είναι αφιερωμένος ο ναός (Απόλλων κ.λπ.). Ε, λοιπόν, στις Βάσσες δεν υπήρχε τέτοιο βάθρο. Σκέφτηκα ότι μπορεί να πρόκειται για κάποιο είδος αθεϊστικού ναού, αλλά μάλλον αεροβατούσα.

Μου είπαν ότι όλοι οι ελληνικοί ναοί είχαν τον ίδιο προσανατολισμό – αυτός εδώ, όμως αποτελεί εξαίρεση. Είναι ένα από τα λίγα μέρη στα οποία ξαναγύρισα (τουλάχιστον επτά φορές· τις πέντε, μάλιστα, χωρίς μηχανή). Είναι ένας τόπος που σου μιλάει, που ο Sollers λέει ότι είναι γεμάτος απ” τα λόγια των νεκρών, κι οι νεκροί τού μιλάνε, του λένε δίχως άλλο τα ίδια πράγματα – σαν ηχώ.
Κινηματογράφησα αυτόν το ναό μια φορά, στα γρήγορα, δύο ή τρία πλάνα για τη Μεσόγειο, και μετά από δύο χρόνια ξαναγύρισα στις Βάσσες για μια ταινία μικρού μήκους. Είχε συννεφιά -πράγμα σπάνιο. Το γύρισμα κράτησε δύο μέρες».

Αυτή η ταινία που γυρίστηκε το 1964 και το 1965 βραβεύτηκε στη Μπιενάλε Παρισίων, δεν προβλήθηκε ποτέ στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η προβολή της στην εκδήλωση «Επικούριος Απόλλωνας υπό το σεληνόφως» ήταν μια από τις σπάνιες και σε συνδυασμό με τον τόπο όπου γυρίστηκε και είναι αφιερωμένη, αποτέλεσε μοναδική εμπειρία για τους θεατές…

Το Βρήκα, μου άρεσε, σας το παρουσιάζω!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

O Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται σε όλους Καλή Πρωτοχρονιά!  Ας είναι το 2017 έτος δημιουργικό, πολύ καλύτερο από το προηγούμενο και να έχουμε όλοι μας υγεία, ευτυχία και προκοπή!  ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Χρόνια Πολλά! Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!

Ένα ποιηματάκι από την συμπατριώτισσά μας ! Πάππου Βενετία-Παναγοπούλου!
Ευχαριστούμε Βενέτα μας! Που πάντα μας σκέφτεσαι και στέλνεις τις ευχές σου σε όλους μας! Να είστε πάντα καλά!

Ηθελησα από το νου
κάποιες ευχές να γράψω
απ όσες ξέρω όμορφες
για σας να τις ταιριαξω.

Σ όλους καλά Χριστούγεννα
καλά και ευλογημένα
σε όλη την Ελλάδα μας
κι αυτοί που είναι στα ξένα.

Χρόνια πολλά σας εύχομαι
για τον καινούριο χρόνο
χαρά, υγεία, δύναμη
μες τη ζωή σας μόνο.

Χιλιάδες στέλνω τις ευχές
στην οικογένεια σας
να φέρει τούτη η χρονιά
ότι ποθεί η καρδιά σας.

Εύχομαι στο σπίτι σας
υγεία να γεμίσει
και να σας τρέχουν τα καλά
σαν το νερό στη βρύση.

Και η τελευταία ευχή
για τον καινούριο χρόνο
την πόρτα σας να τη χτυπά
η ευτυχία μόνο.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΈΣ
ΠΆΠΠΟΥ-ΠΑΝΑΓΟΠΟΎΛΟΥ ΒΕΝΕΤΊΑ

Ευχές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς!

 Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται η μαγεία των Χριστουγέννων να μας αγγίξει και να μας δώσει αυτό το κάτι που χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Ευχόμαστε το νέο έτος να κάνει τα όνειρα όλου του κόσμου πραγματικότητα και να σκορπίσει ευτυχία, υγεία και προκοπή!